W powrotnej drodze zdecydowaliśmy się na nieco tańsza i ciekawszą formę nabywania biletów autobusowych. Na każdym dworcu autobusowym kręcą się ludzie upoważnieni do wystawiania biletów. Jedyną cecha rozpoznawczą jest notesik (prawdopodobnie do kupienia za dirhama w każdym kiosku) na którym wypisują bilet w dowolne miejsce. Do tej pory nie udało nam się ustalić, jak to się stało, że nasz autobus przyjechał. Co prawda nie o 1, a o 2 w nocy, i nie z dworca a z pobliskiego przystanku. Fakt jednak pozostaje faktem, że kilka godzin po kupnie biletu przyszliśmy na dworzec, gdzie wyłuskał nas z tłumu jakiś bileter (nie ten, u którego kupowaliśmy) i stwierdził, że autobus do którego chcieliśmy wsiąść jedzie przepełniony i na dworzec nie ma zamiaru wjeżdżać, po czym zaprowadził na pobliski przystanek twierdząc, że tam uda nam się wsiąść. Na przystanku spędziliśmy miłe dwie godziny, pobrzękując na gitarze i nie licząc specjalnie na przyjazd jakiegokolwiek autobusu w tak abstrakcyjnym miejscu. Tym większe było nasze zdziwienie, kiedy autobus się pojawił, zabrał nas, i pojechał na wschód, zostawiając resztę potencjalnych pasażerów na dworcu.

Po drodze zamoczyliśmy stopę w morzu.

Z Fezu na lotnisko dotoczyliśmy się komunikacją miejską. Niestety zatłoczony autobus sprzyja kieszonkowcom. Szczęściem, próba dobrania się do plecaka, a następnie kieszeni została udaremniona.

Lekki niesmak został zażegnany na lotnisku, które co prawda zamykają o pierwszej w nocy (lot mieliśmy o 11 rano, a na miejscu byliśmy wieczorem), jednak po próbie przemycenia łyżki w kieszeni, i radosnym śpiewie przy gitarze (może się bali, że nigdy nie przestaniemy) zostaliśmy zaproszeni do środka, gdzie spędziliśmy ostatnią Marokańską noc.