włosi są sprytni i znają się na PR. kiedy osiem lat temu po raz pierwszy stanąłem na placu św. marka, głośno było o rychłym upadku wenecji i pochłonięciu jej przez morze. wielu zupełnie serio potraktowało te katastroficzne doniesienia, tłumy więc były nieprzebrane. po latach nic się nie zmieniło. jak się okazało, miejscowi co jakiś czas puszczają w świat informacje o zbliżającym się zalaniu wenecji, by postraszyć w ten sposób kolejne rzesze potencjalnych turystów. paradoksalnie, ich wystudiowane lęki mogą się wkrótce ziścić. nie morze jednak pochłonie to niezwykłe miasto, lecz do jego upadku doprowadzą sami mieszkańcy. najwidoczniej uznali, że wenecja jest tak silną marką, że oprócz podsycania strachu o jej utracie, już nic nie trzeba robić. wystarczy siedzieć i liczyć pieniądze.

tymczasem okolice tego, jednego z najpiękniejszych miast świata, to prawdziwy horror estetyczny. abstrahując od dzielnicy przemysłowej, do której koszmarnego widoku i tak wszyscy się już przyzwyczaili, tereny wokół wenecji to autentyczne zgliszcza. czegoś podobnego nie widziałem nawet w najbardziej zdegradowanych popegierowskich wsiach. walące się domy i tony śmieci przylegają wprost do maleńkich przystani, skąd łodzie kursują do zabytkowej części miasta. ludzie nie mogą wyjść ze zdumienia oglądając te slumsy wśród których spacerują odpowiedniczki polskich (?) tirówek. chociaż... może właśnie o to chodzi. po takim szokującym wstępie stara część wenecji wydaje się jeszcze piękniejsza. zupełnie jak perła w gównie...