Podróż pociągiem z lotniska do centrum miasta minęła nam zadziwiająco szybko. Nawet nie zdążyłam się zdrzemnąć na wygodnym fotelu, gdy moim oczom ukazał się pierwszy napis rzymskiej stacji Roma Trastevere. Po chwili przesiadka do metra i … wyszliśmy z podziemi, gdy trochę już zmierzchało. Przed naszymi oczami tylko stare kamienice i ciasne uliczki. Nie można się było nie zachwycić.

To był pierwszy z setek tysięcy zachwytów i wzruszeń, jakie miały nastąpić w ciągu kilku najbliższych dni, ale jeden z największych. Drugim było pochylenie się nad grobem Papieża Jana Pawła II kilka dni później.

Szybko znaleźliśmy nasz pokój. Był dość niesamowity ze swoimi starymi drewnianymi meblami i podniszczonymi okiennicami. Na tych parę dni staliśmy się lokatorami wśród lokalnej społeczności. O poranku po otwarciu okiennic ukazała nam swoje oblicze druga kamienica z naprzeciwka. Na samym szczycie miała kuchnię z mocno przeszklonymi ścianami oraz małe ogródki na dachach.

Widok z okna kamienicy

Nie pamiętam, co jedliśmy na kolację tego dnia, ale pamiętam pierwszy spacer. Udaliśmy się z placu przed Bazyliką Santa Maria Maggiore w kierunku Koloseum, które w miarę zbliżania się rosło, i rosło, i rosło… okazało się przeogromne.

Colosseo

(Koloseum, Amfiteatr Flawiuszów, wzniesiony w latach 70-72 do 80 n.e.)

Trudno opisać uczucia. Czegoś tak niesamowitego, starego, monumentalnego, z oddechem ludzkiej walki na śmierć i życie, z historią, którą każdy zna przy najmniej z filmów czy książek, jeszcze nie widziałam.