Działo się to wieki temu na niewielkiej wyspie wciśniętej w rozlewisko rzeki Huczwy. Dostępu do niej strzegły bagna i topiele ukryte wśród trzciny, sitowia, kęp olch i wierzb...

Wędrowiec na widok krzątaniny na wyspie zakrzyknął: - "kto wy?"

"TU SZEWCE" - miała paść odpowiedź - stając się z czasem nazwą własną powtarzaną wielokrotnie.

           A było to jeszcze przed panowaniem króla Władysława Jagiełły. To właśnie ten władca szykując się do wojny z zakonem krzyżackim miał ponoć - jak głosi legenda - zamówić u tutejszych rzemieślników - setki par obuwia zwanych popularnie "tyszowiakami".

To właśnie mieszkańcy Tyszowiec są potomkami dawnych mieszkańców potężnego grodu Czerwień (dzisiejsze Czermno) - ongiś stolicy Grodów Czerwieńskich, który upadł na wskutek licznych najazdów tatarskich w II połowie XIII wieku. Wtedy to część mieszkańców zrujnowanego grodu miała osiedlić sie na wyspie w widłach rzeki Huczwa.

Początki Tyszowiec są niewiadome. Rozwój następuje z chwilą upadku stolicy Grodów Czerwieńskich. W latach 1388-1462 miejscowość była w posiadaniu książąt bełzkich. Od Ziemowita IV w 1419 osada otrzymuje prawa miejskie, ale miasteczko zaczyna się rozwijać dopiero po roku 1453 kiedy to Władysław I - książę mazowiecki i bełzki nadaje miastu Thissowcze (tak wtedy pisano nazwę miejscowości) prawo magdeburskie. Miasto rozwija się korzystając z położenia na szlaku handlowym ze Lwowa do Lublina, Poznania i Wrocławia. Tędy też przebiegał szlak pędzenia wołów z Mołdawii na Śląsk.

W 1462 roku Tyszowce wraz z okolicznymi ziemiami zostają przyłączone do Korony i stają się na 300 lat królewskim miastem z urzędem starosty. W 1869 roku pozbawione praw miejskich, które odzyskały z dniem 1 stycznia 2000 roku.

A szewcy?

Szewcy byli tu od zawsze, chociaż wymienieni na piśmie dopiero w roku 1560 - w dokumencie z lustracji Tyszowiec - już trzy lata później zrzeszyli się w cechu i otrzymali przywileje od króla Zygmunta Augusta.