Park w Bukowcu powstał już w XVIII wieku, a stworzył go Fryderyk Wilhelm von Reden, który nabył posiadłość od von Reibnitzów. Hrabia był ministrem górnictwa w rządzie pruskim i do dzisiaj jest doceniany za zasługi dla Górnego Śląska (w Chorzowie zrekonstruowano niedawno jego pomnik). W Bukowcu pokazał, że posiada drugą, romantyczną naturę i stworzył park o którym w XIX wieku mówiły całe Prusy i nie tylko. Podziwiali go wielcy tamtych czasów, a wśród nich John Quincy Adams (prezydent Stanów Zjednoczonych), czy Goethe. Swój zachwyt nad tym miejscem wyrażała Izabella Czartoryska w pamiętnikach "Dyliżansem przez Śląsk", należy zacytować jej słowa: "Natura uczyniła wszystko jak wszędzie w tym zakątku Śląska aby upiększyć Bukowiec. Najróżnorodniejsze widoki, zieleń najświeższa, kraj polami pocięty, dalej góry i wspaniałe drzewa. Można to zauważyć wszędzie, lecz przede wszystkim świadczą o tym szczegóły: wspaniałe pola uprawne, dobór drzew, rozplanowane z najwyższym smakiem krzewy i rośliny obrzeżające drogi i ścieżki..." Od czasu wizyty księżnej w Bukowcu wiele się zmieniło, zniszczone zostały budowle ogrodowe, nikt nie dbał o rośliny, jednak czasy dawnej świetności widać do dzisiaj, a wspaniałych krajobrazów, które nam przy tym towarzyszą nie zabierze żadna siła.

 

Autor zdjęcia: sebbor

 

 

Spacer rozpoczynamy przed Pałacem rodziny von Reden  wybudowanym w miejscu renesansowego dworu dla hrabiego von Reden w latach 1790-1800. Po II wojnie światowej był przebudowywany i rozbudowany o szpecącą go do dzisiaj dobudówkę. Zachowały się elementy wystroju wnętrz. Dziś jest siedzibą Związku Gmin Karkonoskich i nie jest udostępniony do zwiedzania. Za rezydencją rozciągają się stawy wśród których istniał kiedyś tzw. Dom Rybaka będący ulubionym miejscem hrabiego. Do dzisiaj nie pozostał po nim żaden ślad.

 

 

Autor zdjęcia: sebbor

 

 

 

Po spacerze wśród stawów przylegających do pałacu kierujemy się na drugą stronę ulicy w stronę kolejnych stawów i ścieżką pomiędzy nimi dochodzimy do rozległej polany pod szczytem wzniesienia nazywanego Mrowcem. Na skraju lasu widać Ruiny Opactwa . Powstało jako kaplica grobowa włąsciciela parku. Po jego śmierci złożono w nim trumnę okrytą całunem, a wokół niej dziennie wymieniano kwiaty. Obok hrabiego spoczęła jego małżonka, która zasłynęła sprowadzeniem do pobliskiego Karpacza świątyni Wang. Po wojnie mniej romantyczni przedstawiciele gatunku ludzkiego (?) rozkopali groby i zniszczyli opactwo w poszukiwaniu rzekomych skarbów. Ślady ich działalności widać do dzisiaj, a po hrabiowskiej parze nie ma śladu.

 

 

 

Autor zdjęcia: sebbor

 

 

Wzdłuż wielkiego stawu wracamy na główną drogę we wsi i idąc wzdłuż zabudowań gospodarczych pałacu za ostatnim z nich skręcamy w lewo aby dostać się na pobliskie wzgórze, na szczycie którego ocalał Belweder  lub Herbaciarnia - prezent hrabiego dla swojej żony w drugą rocznicę ślubu. Dawniej delektowano się z tarasu przed budowlą panoramą Karkonoszy, dzisiaj stoi opuszczona, a panoramę przesłaniają drzewa.

 

 

 

 

Autor zdjęcia: sebbor

 

 

Idąc dalej gruntową drogą mijamy Dom Ogrodnika . Mieszkał w nim Hans Carl Walther - twórca parku, a wokół jego siedziby kwitły wspaniałe kwiaty. Dzisiaj służy jako budynek mieszkalny.

 

Autor zdjęcia: sebbor

 

 

 

Parkowymi alejkami docieramy do kolejnej budowli ukrytej wśród drzew - Ruiny wieży widokowej . Dzisiaj pozbawiona schodów nie pełni już dawnej funkcji, ale zachowała swój dawny, romantyczny klimat. Na przeciwległym wzgórzu stoją Ruiny amfiteatru .

 

Autor zdjęcia: sebbor

 

Autor zdjęcia: sebbor

 

 

 

Gruntową drogą schodzimy w kierunku wsi mijając cmentarz, za którym zachowałą się dawna nekropolia ewangelicka, niestety mocno zniszczona. Dochodzimy do otoczonego murem Kościoła pw. św. Marcina   z XIV wieku obok którego znajduje się szachulcowy budynek - Dawna karczma sądowa , a po przeciwnej stronie ulicy barokowy Dawny kościół ewangelicki . Są to ostatnie atrakcje na trasie i ulicą dochodzimy do parkingu przy pałacu.

 

Autor zdjęcia: sebbor

 

Autor zdjęcia: sebbor

 

Autor zdjęcia: sebbor

 

 

Park pomimo zaniedbania prezentuje się wspaniale, a widoki ze wzgórz zapierają dech w piersiach. Jest to wciąż mało znany zakątek naszego kraju, który kiedyś znało pół Europy. Romantyczne budowle ogrodowe powinny być jednynie pretekstem do spaceru i do podziwiania przyrody, której układ stworzył człowiek, ale w tak harmonijny sposób łącząc różne elementy że przetrwała do dzisiaj w prawie niezmienionym stanie.

 

Autor zdjęcia: sebbor