Totalnie usmażeni i nieco odwodnieni po zwiedzaniu Apolonii postanowiliśmy  odnowić nasze znajomości z morską wodą .Albański przewodnik rozwodził się z zachwytem nad wydmami ,które miały znajdować się  opodal miejscowości Seman.Polski przewodnik dyplomatycznie o wydmach milczał.

Z nadzieją ,że powetujemy sobie chociaż trochę niedoszłą do skutku wyprawę do Maroka ruszyliśmy na poszukiwanie pustynnych krajobrazów. Droga wiodła wzdłuż kanału irygacyjnego , a w miarę oddalania się od Fier i Apolonii robiło się coraz bardziej płasko. Niebawem pojawił się Nadmorski las złożony z powykręcanych wiatrem drzew

, a zaraz za nim droga skończyła się  na plaży ,tuż obok bramy wjazdowej do koszar niezwyciężonej armii albańskiej. Wydm ani śladu , za to  bunkrówpod  dostatkiem. I w lesie i na plaży i w wodzie( pod wodą jak by poszukał , to pewnie też coś by znalazł ).

Plaż ,jak na albańskie warunki ,była całkiem czysta ,morze ciepłe i płytkie. Opuszczenie tego miejsca bez biwaku i kąpieli mogłoby być śmiało uznane za znęcanie się nad nieletnimi, więc nie było innej rady - rozstawiliśmy cały majdan i poszliśmy się moczyć. Z plaży zgonił nas mrok i przejmujące zimno. Termometr w samochodzie pokazywał tylko 28 stopni . Brrrrrrrrrrr – prawie mróz ( chyba zaczynamy się przyzwyczajać do tutejszych temperatur).

Rankiem budzi nas odgłos pracy silników. Wszystkimi dróżkami do plaży ciągną stada autobusów. Wkrótce  dookoła nas stał żywy skansen taboru autobusowego , a z czeluści mniej lub bardziej zabytkowych pojazdów wypełzają tabuny uzbrojonych w plażowe parasole i maty Albańczyków .W najbliższej okolicy naliczyliśmy 11 autobusów. Wydawało się ,że tłum zaleje plażę , ale około ósmej rano przyjechał ostatni wehikuł ,a przybyli do tej pory plażowicze rozpierzchli się po ogromnej przestrzeni plaży.

Wokół nas zrobiło się pustawo.

Odstąpiliśmy od planu natychmiastowej ewakuacji i po śniadaniu znów oddaliśmy się plażowemu lenistwu .Zalizało się południe ,żar lał się z nieba .Nawet miejscowi pochowali się w cieniu .Wizja powtórki z oparzeń słonecznych  skutecznie zmobilizowała nas do zmiany miejsca pobytu .

Ruszyliśmy w stronę cywilizacji nieco okrężną drogą przez rozlegle wyschnięte Solniska i  oto objawiły nam się  WYDMY .Zachodnią krawędź  niecki solniska odgradzał od morza pas pagórków kilkumetrowej wysokości , które przy odrobinie wyobraźni można było uznać za opisaną w przewodniku atrakcję przyrodniczą .Nam dużo większą frajdę sprawiła szybka jazda po dnie wyschniętego słonego jeziora .Dno było płaskie jak stół i twarde jak skała - żadna droga w promieniu 100 kilometrów nie mogła się z nim równać.

Przynaglani wizją kończącego się urlopu obieramy kurs na pólnoc. W drodze do Kruje  zaglądamy do położonego na odludziu Monastyru Ardenice

.gdzie można podziwiać kilkusetletnieDrzewa cyprysowe

 i Cmentarz mnichów ,gdzie pomysłowo rozwiązano sprawę kwiatów na nagrobkach stawiając odporne na brak wody kaktusy