Dzień 3

Będąc w Lanckoronie koniecznie trzeba się wybrać do Kalwarii Zebrzydowskiej i to najlepiej spacerkiem.

Wyszliśmy na szlak. Butki na nogach turystyczne. Zapał do pokonania trasy. Ale czy to wystarczy. Zagłębiamy się w las. Trasa staje się coraz trudniejsza do pokonania. Jest upał. Wychodzimy na skraj lasu. Szkoda. Wolelibyśmy iść lasem. Widzieliśmy ścieżkę schodzącą lasem prawie do Kalwarii. Cofamy się i wchodzimy na tę ścieżkę. I to był błąd. Ścieżka w końcu znika. Nam zostaje tylko las. Z trudem schodzimy w dolinkę. Okazuje się, że jesteśmy u źródeł rzeczki. Odnajdujemy ścieżkę, ale chyba zwierzątek. Mimo to idziemy nią. Według mapy trochę wyżej powinna znaleść się dróżka. Na szczęście jest. Już trochę wygodniej idziemy. Ale ja zaczynam padać ze zmęczenia. Dochodzimy wreszczie do drogi. Padam koło drzewa  na trawę. Obiecuję sobie,że nigdy więcej nie zejdę ze szlaku, bez względu na okoliczności.

Teraz przechodzimy na drugą stronę wsi i idziemy ku Kalwarii Zebrzydowskiej. Szerokie ścieżki dróg kalwaryjskich świadczą o tym, że dużo pątników pojawia się tu na pielgrzymki. Ponoć to jest jedna z najstarszych kalwarii w naszym kraju. Dochodzimy do sanktuarium i po krótkim odpoczynku na ławeczkach idziemy zwiedzać sanktuarium. Głód jednak nie pozwala spokojnie oddać się kontemplacji. Szukamy na dziedzińcu  jadłodajni. I słusznie. Bo jest tu spory wybór dań i to smacznych a niedrogich. 

Po posiłku znów ruszamy do świątyni. Tym razem idziemy spokojnie fotografując wnętrze kościoła. Stalle zachwycają kunsztem wykonania. Ołtarz skłania do zadumy. A może uda mi się spanoramować to wnętrze...