W Bieszczady wybraliśmy się w weekend majowy - bez planu, bez konkretnego celu, z drobniakami w portfelu, za to pełni energii i ciekawości. Startowaliśmy z Krakowa wieczorem, wyposażeni w długoweekendowy bilet kolejowy. Po nocy spędzonej na stojąco dotarliśmy do Zagórza, skąd złapaliśmy busa do Soliny.

Solina była pełna hałasu, turystów i kramów z pamiątkami. Spędziliśmy tam kilka godzin, spacerując nad Zalewem Solińskim, oglądając największą sztuczną zaporę w Polsce i wyłaniające się gdzieś w oddali górki.

Troszkę znudzeni pojechaliśmy do Polańczyka, ale miejsce też nie wywarło na nas ogromnego wrażenia. Było dużo spokojniej niż w Solinie, ale do szlaków nas interesujących brakowało kilkudziesięciu kilometrów. Obejrzeliśmy z zewnątrz cerkiew unicką pw. św. Paraskewy, kilka niczym się nie różniących hoteli i zawróciliśmy.

Nie było to tak łatwe, jak nam się wydawało - żeby dojechać do Ustrzyk Górnych, musieliśmy przesiadać się w Lesku i w Ustrzykach Dolnych. Udało się nam dotrzeć przed zmierzchem i po godzinnych poszukiwaniach znaleźć nocleg na plebanii. Na następny dzień zaplanowaliśmy wypad na Tarnicę, więc tego wieczoru zadowoliliśmy się spacerem po wiosce, która tętniła życiem przybyłych tu licznie turystów.