„Cudze chwalicie swojego nie znacie” – to krótkie, lecz treściwe stwierdzenie skierowało nas tym razem na południowy -wschód Polski -  Bieszczady 

& osób + 2 auta+ 7 śpiworków +  3 namioty + dobre humory = bieszczadzka przygoda

plum… stuknęło mi ćwierćwiecze  ale to nie jest ważne, najważniejsze jest, że o 1.00 w nocy cała ekipa spotkała się i ruszyliśmy w kierunku połonin. O 6.00 dojechaliśmy do Ustrzyk Górnych i już od samego początku było wesoło – Seba i Mateusz postanowili swoją pierwszą drzemkę zaliczyć pod gołym niebem, co jak się później okazało kontynuowali.

Po śniadanku, spakowaniu plecaków ruszyliśmy w drogę. Pierwszą zaliczyliśmy Połoninę Caryńską nie mogąc się nadziwić pięknym widokom oszronionych drzew i traw. Ta część weekendu należało do „najspokojniejszej” – powiedzmy, że ekipa poznawała się. Na szczęście nie trwało to długo. W trakcie pierwszego postoju polała się rozgrzewająca wiśnióweczka (w końcu było bardzo zimno), która towarzyszyła nam już do końca. Po zejściu z połoniny czas na obiad – nie ma jak pyszne wczorajsze bułki popijane gorącym kubkiem. Pojawił się malutki problem:  iść na drugą połoninę czy nie, ale w większości stwierdziliśmy, że „PRZYGODA, PRZYGODA” czyli człapiemy na Połoninę Wetlińską i później schodzimy z niej nocą. Wchodzenie po schodach wszystkim dało „w  kość”, ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło: czarujące widoki, lekki mrozik, i rewelacyjne towarzystwo  śpiewające 100 lat pod Chatką Puchatka !!!

Namioty zostały rozbite pod wiatą przy chatce, która stała zaraz za granicą Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Idealne miejsce na nocleg, nie mówiąc już o ognisku, które oczywiście rozpaliliśmy żeby się zagrzać i dodatkowo posłuchać o górskich „gadżetach ” Mateusza 

Kolejny dzień to trasa Wetlina – Mała Rawka- Wielka Rawka – Ustrzyki Górne. Poszło szybko sprawnie, zgodnie z planem, a nawet za wcześnie skończyliśmy  Zatem coś trzeba było ze sobą zrobić. Zawitaliśmy do Chaty Wędrowca, nazwanej po chwili przez nas chatą włóczykija – tak nam bardziej pasowało. Zaczęliśmy od piwka i czytania bieszczadzkich legend, co jak się okazało wcale nie było takie oczywiste. Na szczęście Marta rozłożyła nasze legendy na czynniki pierwsze i poskładała je w całość tłumacząc nam o co chodzi – gratulujemy jej tego, bo bez niej dalej nie wiedzielibyśmy co to Biesy i Czady Imprezka dość mocno się po chwili rozkręciła …. ach…. te świeczki podskakujące na stołach w trakcie naszych tańców 

Przed 1 w nocy przyszedł czas na … poprostu na sen  Tym razem wybraliśmy na nocleg parking przed sklepem ABC w Wetlinie. Ekipa była podzielona na dwie część- grupa A czyli osoby nocujące w autkach, grupa B osoby nocujące „pod gołym niebem”. Rano się okazało, że w nocy było -11 st.  ale wszyscy przetrwali i rano zaraz po pysznym śniadanku udaliśmy sie do Wołosatego a stamtąd na nawyższy szczyt Bieszczad.

Droga na Tarnicę sama w sobie nie stanowi wyzwania, ale wyzwaniem były rozmowy na temat planowania podróży na Syberię (dot. Marty, Mateusza, Seby i mnie, reszta w wyprawie nie będzie brała udziału bo ich nie chcemy;)). Na szczycie było bajkowo…. i tymi niezapomnianymi widokami zakończyliśmy weekendowe przygody w Bieszczadach.

Kiedyś tam jeszcze na pewno wrócimy, żeby „potrenować” nocowanie i przedzieranie się w śniegu przed Syberią