Rankiem  zlikwidowaliśmy nadwyżkę macedońskiej waluty , zamieniając ją w przydrożnym sklepie na prowiant i ruszyliśmy w stronę Albanii. Macedończycy odprawili nas sprawnie . Zaraz za macedońskim szlabanem asfalt się skończył . Po kocich łbach dojechaliśmy do albańskiego punktu odprawy paszportowo – celnej . Procedura wjazdowa nie była uciążliwa , ale zanim wypełniliśmy wszystkie formularze wwozu samochodu i przyczepy , opłacili podatek graniczny ( bodajże pięć ojro za całą załogę ) i jeszcze jakąś drobną opłatę  upłynęło ponad godzina .W tym czasie zaczęliśmy umacniać przyjaźń polsko - albańską . Pogranicznicy i celnicy , którzy nie byli akurat zajęci wypisywaniem  kolejnych dokumentów związanych z naszą podróżą  oraz przygodnie spotkany kierowca mercedesa na albańskich blachach  używając mieszaniny języków :albańskiego , rosyjskiego , niemieckiego i angielskiego  wyjaśnili nam , że do najbliższego asfaltu mamy około 40 km w większości wzdłużJeziora Prespańskiego

Istotnie , przez około 40 km jechaliśmy po czymś co w przyszłości będzie asfaltową drogą  . W kilku miejscach ekipy budowlane wznosiły murki z kamieni , czasem natrafialiśmy na porzucony sprzęt  . Nieśpieszne tempo podróży dawało okazję do  podziwiania  krajobrazów i wypatrywania bunkrów .Kiedy dotarliśmy do asfaltu (całkiem przyzwoitego)okazało się , że wytrzęsione na bezdrożach  układy pokarmowe naszych dzieci zaczynają odzyskiwać pierwotną sprawność i domagają się pilnie jakiegoś zajęcia .W pierwszym napotkanym mieście wymieniliśmy ojro na leki i zasponsorowaliśmy głodomorom gigantyczną porcję kurczaka z rożna  i greckiej sałatki .

Po spacyfikowaniu rebelii ruszyliśmy w dalszą drogę  rozglądając  się za jakimś miejscem na nocleg . Z zakupionej jeszcze w Macedonii mapy wynikało ,ze w pobliżu drogi znajduje się jakieś górskie jezioro . Opuściliśmy asfalt i szutrówką  ruszyliśmy w góry .Na miejscu okazało się , że dostojnie wyglądające na mapie jezioro , to w realu  nieco większa kałuża z błotnistym brzegiem i śladami pobytu dużej ilości owiec . Przygodnie spotkani Albańczycy upalający w terenie Jeepa  życzliwie poinformowali nas ,że jesteśmy w strefie nadgranicznej i musimy liczyć się z nalotem  pograniczników . Zawiedzeni wróciliśmy  do punktu wyjścia i po kilku kilometrach jazdy asfaltem natknęliśmy się na zdatna do zamieszkania polanę nad strumykiem .