Średnia ocena: (0,00)

Drewniana kolumna prezentuje księcia Witolda, syna wielkiego księcia litewskiego Kiejstuta, brata stryjecznego Władysława II Jagiełły. Książę grodzieński (1370-1382), książę łucki (1378-1389), namiestnik króla polskiego na Litwie (1392-1401), wielki książę litewski od 1401 r.

Po objęciu władzy wielkoksiążęcej na Litwie przez Jagiełłę, w latach 1373-1382 prowadził z nim wojnę, popierając swego ojca Kiejstuta. Pokonany i uwięziony, w 1382 r., zbiegł do Krzyżaków, z którymi podjął szereg wypraw przeciwko Jagielle. Pogodzony z nim, w 1385 r., wziął udział w podpisaniu unii w Krewie, w roku następnym przyjął chrzest (po raz drugi).

Jeszcze dwukrotnie uciekał do Krzyżaków, gdy nie otrzymał od Jagiełły księstwa trockiego i później, gdy namiestnikiem Litwy został brat króla, Świdrygiełło. Ostatecznie pogodzony z królem, w 1392 r. otrzymał namiestnictwo.

Prowadził własną politykę w stosunku do Krzyżaków i Moskwy, a także wspólną z Polską w sprawach dotyczących Rusi. Od papieża Bonifacego IX uzyskał zgodę na organizację krucjaty przeciwko Tatarom. Pokonany nad Worsklą (1399 r.), podjął kroki zmierzające do zacieśnienia współpracy z Królestwem Polskim.

W 1401 r. przez unię wileńsko-radomską odnowił związki polsko-litewskie. Uzyskał tytuł wielkiego księcia litewskiego, podlegającego królowi Polski. W 1404 r. zdobył Smoleńsk. W latach 1406-1408 prowadził wojny z Moskwą, zakończone pokojem nad Ugrą (1408 r.), dającym mu przewagę na ziemiach starej Rusi. Uznając zwierzchność Jagiełły, poparł powstania antykrzyżackie na Żmudzi, dowodził wojskami litewsko-ruskimi pod Grunwaldem w 1410 r.

W wyniku tzw. pierwszego pokoju toruńskiego (1411 r.) uzyskał dożywotni zwrot Żmudzi. Współtworzył unię horodelską (1413 r.), zapewniającą niezależność Wielkiego Księstwa Litewskiego w wieczystym związku z Polską. Dbał o rozwój gospodarki księstwa i podniesienie jego znaczenia na arenie międzynarodowej. Popierany przez Zygmunta Luksemburskiego podejmował starania o koronację na króla Litwy, czego nie udało mu się dokonać wobec sprzeciwu magnatów polskich, którzy zatrzymali poselstwo cesarskie wiozące koronę (1429 r.).