Średnia ocena: (10,00/1 gł)

Pierwotnie był to park barokowy, założony przez książąt von Lobkovitz w końcu XVII w. W czasach Piotra Birona został wzbogacony o budowle klasycystyczne: oranżerię nad rzeką Bóbr (1796-99) i dom kawalerski (ok. 1799 r.)wg projektów Ch. V. Schultze. Park zniszczyła wielka powódź w 1804 r. Z inicjatywy księżnej Doroty Telleyrand w latach 1844-1859 park żagański przekształcono w krajobrazowy pod kierunkiem Friedricha Teicherta (za inspirację posłużył park Hermanna księcia von Pückler w Muskau). W skład założenia wchodziły: park przedni (pałacowy, zwany również kwiatowym), park środkowy (Bażanciarnia) oraz park górny (Kammerau). Park przedni posiadał charakter ozdobny, za jego najpiękniejszą część uznawano Ogród Holenderski przy oranżerii. Na życzenie księżnej Doroty w części sąsiadującej z pałacem wybudowano również cieplarnię (1848), Domek Portiera (1848) oraz Domek Wędkarski (1853). Na terenie pozostałych dwóch części parku powstały liczne punkty widokowe. Później, dzieło księżnej kontynuował jej syn - książę Ludwik Napoleon. Kazał on zaprojektować na nowo Ogród Holenderski (odtąd zw. Ogrodem Ludwika), zbudowano wtedy fontannę główną przed wjazdem do pałacu po stronie południowej (1865) i Fontannę Neptuna przed skrzydłem wschodnim pałacu (1874) oraz wystrój rzeźbiarski: dwa posągi Wiktorii przed fasadą pałacu, posąg Diany na Wyspie Marii, posąg Wenus przy Moście Elżbiety oraz posągi Hebe i Merkurego przed oranżerią. Obecnie park miejski - dzieło wysokiej klasy, jeden z największych zabytkowych parków miejskich w Polsce, miejsce spacerów mieszkańców i gości Żagania.

Ciekawe publikacje:

Więcej niż Jura. Przewodnik po zie.. Zobacz więcej...

Racibórz. Miasto na czasie Zobacz więcej...

Beskidy. Przewodniki górskie + prz.. Zobacz więcej...

Polska dla żeglarzy Zobacz więcej...