bezdroza_logo
152762
obiektów,
zdjęć, relacji
i tras
Wyszukiwanie zaawansowane
dodaj obiekt dodaj zdjecie dodaj relacje
Poznań i okolice
Galeria Na komórkę Na GPS Dodaj komentarz
Rozdział nadrzędny: Poznań

Warto zobaczyć

Najstarszą częścią Poznania jest

 Ostrów Tumski - wyspa, na której zbudowano pierwsze założenie obronne wczesnopiastowskiego państwa. Najważniejszą budowlą wyspy jest
 gotycka archikatedra św.św. Piotra i Pawła. Pierwszy kościół wczesnoromański wzniesiono tu już w 968 r. Zniszczony podczas najazdu Brzetysława I w 1038 r., został wkrótce odbudowany w stylu romańskim. Około 1243 r. rozebrano wschodnią część świątyni i na jej miejscu postawiono wczesnogotyckie prezbiterium. Dalsze przebudowy nastąpiły w połowie XIV w. oraz na przeł. XIV i XV w. W tym czasie wzniesiono też większość kaplic. Pożary i huragany, niszczące kościół w XVII i XVIII w., stały się przyczyną jego odbudowy w nowych formach architektonicznych. Do 1945 r. świątynia przetrwała jako budowla barokowa ze zdobiącym główną fasadę klasycystycznym portykiem. Ciężkie walki o miasto na początku 1945 r. spowodowały bardzo duże zniszczenia. Po wojnie postanowiono przywrócić świątyni gotyckie kształty. W 1962 r., na mocy przywileju papieża Jana XXIII, otrzymała ona godność bazyliki mniejszej. Dzisiejsza katedra to trzynawowa budowla o układzie bazylikowym, z charakterystycznym ambitem, czyli obejściem wokół prezbiterium. Nawę 12 kaplic, 2 zakrystie i kruchta. Świątynia ma 81 m długości, 43,5 m szerokości i 24,5 m wysokości nawy głównej. Fasadę zdobią dwie masywne wieże zwieńczone barokowymi hełmami (wys. 62 m). W głównym wejściu, ujętym w ostrołukowy gotycki portal z profilowanych i glazurowanych cegieł, widnieją wykonane w 1979 r. drzwi z brązu, przedstawiające sceny z życia patronów kościoła - świętych Piotra (od zewnątrz) i Pawła (od wewnątrz). Napis nad wejściem: „Prima sedes episcoporum Poloniae" informuje, że mieściła się tu pierwsza siedziba biskupstwa w Polsce. W fasadzie świątyni zachował się fragment ściany z kostki granitowej z wcześniejszego kościoła romańskiego. Odsłonięte przez archeologów pozostałości budowli z tamtego okresu (filary międzynawowe, fragmenty ścian) można zobaczyć w podziemiach, gdzie znaleziono fragmenty mis chrzcielnych z wcześniejszego baptysterium, w którym dokonywano zbiorowych chrztów Polan, oraz pozostałości domniemanego grobowca Mieszka I i Bolesława Chrobrego. W podziemiach warto też zajrzeć do lapidarium oraz krypty grobowej poznańskich biskupów i dostojników kościelnych. W 1982 r. umieszczono na posadzce napis, informujący o pochowanych w katedrze władcach Polski, a w 2000 r. - płytę nagrobną pierwszego biskupa polskiego i poznańskiego Jordana.

Prezbiterium o sklepieniu krzyżowo-żebrowym mieści wspaniały późnogotycki ołtarz główny z 1512 r., sprowadzony z kościoła w Górze Śląskiej. W jego części środkowej widnieją rzeźby Matki Bożej z Dzieciątkiem w otoczeniu figur św.św. Barbary i Katarzyny. W kwaterach skrzydeł bocznych umieszczono 12 rzeźb świętych i błogosławionych niewiast. Ołtarz ten to tzw. pentaptyk, posiadający łącznie pięć skrzydeł. Pozostałe dwa zawierają osiem scen Męki Pańskiej z jednej i cztery sceny z życia świętych: Jana Ewangelisty, Jana Chrzciciela, Hieronima i Krzysztofa z drugiej strony. Po obu stronach prezbiterium zachowały się stalle z początku XVI w., pochodzące z kościoła w Zgorzelcu. Nieco młodsze są późnobarokowe ambona i chrzcielnica, przeniesione z dawnego kościoła ewangelickiego w Miliczu. Kaplice usytuowane dookoła nawy pochodzą z końca XIV i początku XV w. W położonej w zachodnim narożniku nawy północnej kaplicy św. Marcina zwraca uwagę ciekawy obraz w ołtarzu, przedstawiający Wjazd św. Marcina do Amiens. W postaci św. Marcina można dopatrzyć się rysów królewicza Władysława IV, a wśród tłumu rozpoznajemy króla Zygmunta III Wazę. W kaplicy znajdują się także wczesnobarokowy nagrobek bp. Wawrzyńca Goślickiego oraz płyta nagrobna abp. Walentego Dymka, za którego posługi dokonano odbudowy katedry po zniszczeniach wojennych. W kaplicy św. Józefa warto obejrzeć m.in. nagrobek kard. Mieczysława Ledóchowskiego, wykonany przez Władysława Marcinkowskiego, oraz pomnik poświęcony kapłanom zamordowanym podczas II wojny światowej. Znajdujący się w kaplicy św. Cecylii wczesnobarokowy nagrobek Zygmunta Raczyńskiego i jego zięcia Jana Węglikowskiego został tu przeniesiony w 1842 r. z kościoła Bernardynów w Bydgoszczy. W kaplicy św. Franciszka Ksawerego uwagę zwracają dwa nagrobki: późnorenesansowy bp. Łukasza Kościeleckiego oraz odlany z brązu w 1962 r. pomnik kard. Augusta Hlonda. Na jednym z filarów, rozdzielających nawy północną i główną, umieszczono w 1990 r. płytę nagrobną wojewody Łukasza Górki, wykonaną w 1496 r. w warsztacie Piotra Vischera w Norymberdze. Zarówno ona, jak i cztery inne płyty z katedry poznańskiej, zostały zrabowane przez hitlerowców i uznane za zaginione. Ponad 40 lat po wojnie odnaleziono je w magazynach rosyjskiego Ermitażu (w Sankt Petersburgu), skąd udało się je odzyskać. Kolejna kaplica - Świętego Krzyża, zwana także kaplicą Górków lub Najświętszego Sakramentu, powstała w 1481 r. z połączenia dwóch wcześniejszych. Swoją nazwę zawdzięcza umieszczonemu w ołtarzu późnogotyckiemu krucyfiksowi z czarnego marmuru. Według legendy miał on pierwotnie znajdować się w Bramie Wrocławskiej, z której przemówił w obronie niesłusznie skazanego na śmierć. Na przeciwległej ścianie widnieje renesansowy nagrobek rodziny Górków, wykonany w 1574 r. przez znanego włoskiego rzeźbiarza Hieronima Canavesiego. W części środkowej widnieją umieszczone piętrowo płyty z płaskorzeźbionymi postaciami starosty generalnego Wielkopolski Andrzeja Górki oraz jego żony, Barbary z Kurozwęk. Poniżej okolicznościowego napisu znajduje się płaskorzeźba z postaciami ich sześciorga dzieci. Po bokach, w miejscu przeznaczonym na wizerunki świętych, umieszczono rzeźby biskupów z rodziny Górków: Łukasza (z lewej) i Uriela (z prawej).

Za kaplicą Świętego Krzyża znajdują się dwie zakrystie: prałacka i wikariuszowska. Nad wejściem do nich wisi kilkanaście portretów trumiennych oraz replika przechowywanego w skarbcu miecza św. Pawła, którym wg tradycji miał on obciąć ucho Malachiaszowi, a który papież podarował udającemu się do Polski biskupowi Jordanowi. Nieco dalej można zobaczyć nagrobek bp. Benedykta Izdbieńskiego z połowy XVI w., dzieło Jana Michałowicza z Urzędowa. W tej części nawy na ścianie i filarach umieszczono spiżowe płyty nagrobne: bp. Andrzeja z Bnina, wykonaną we Flandrii, oraz bpa Uriela Górki, pochodzącą z warsztatu Vischerów w Norymberdze. Płyty te (jak i wcześniejsza Łukasza Górki) są uznawane za jedne z najcenniejszych zabytków poznańskiej katedry.

Najdalej wysunięta na wschód Złota Kaplica jest poświęcona Mieszkowi I i Bolesławowi Chrobremu. Urządzono ją w latach 1835-41, wg projektu Franciszka Marii Lanciego. Ośmioboczną kaplicę w stylu bizantyjskim (uznano, że był on najbliższy historycznie czasom obu władców) przykryto kopułą, na której techniką enkaustyczną (polegającą na użyciu farb zmieszanych z woskiem) wykonano malowidło Chrystusa Pantokratora w otoczeniu dwudziestu polskich świętych i błogosławionych. Poniżej ulokowano fryz z herbami rodów szlacheckich i medalionami z herbami ośmiu diecezji. W ołtarzu, na wprost wejścia, przykuwa uwagę mozaikowy obraz MB Wniebowziętej wg Tycjana. Po lewej stronie znajdują się posągi Mieszka I i Bolesława Chrobrego (ten drugi ma rysy księcia Józefa Poniatowskiego), wykonane z brązu wg projektu Christiana Raucha. Nad nimi wisi obraz Suchodolskiego Mieczysław I kruszy bałwany. Po przeciwległej stronie stoi sarkofag władców, wykonany przez Oskara Sosnowskiego z wykorzystaniem fragmentów zniszczonego wskutek zawalenia wieży gotyckiego sarkofagu pierwszych Piastów, ufundowanego przez Kazimierza Wielkiego. Powyżej zaś widnieje obraz Edwarda Brzozowskiego Chrobry i Otton III u grobu św. Wojciecha. Budowa kaplicy została częściowo sfinansowana ze składek społecznych, a w znacznej mierze dzięki środkom przekazanym przez Edwarda Raczyńskiego. Związane z tym faktem pomówienia stały się pośrednią przyczyną samobójczej śmierci hrabiego. Naprzeciw wejścia do Złotej Kaplicy mieści się wczesnobarokowy nagrobek bp. Adama Nowodworskiego. W kaplicy MB Częstochowskiej i św. Stanisława zwraca uwagę renesansowy nagrobek Wawrzyńca Powodowskiego, jego żony i synów. Kaplica Serca Jezusowego powstała wg projektu Rogera Sławskiego na początku XX w., na miejscu dawnego kapitularza. Autorem znajdującego się w niej nagrobka abp. Floriana Stablewskiego jest Władysław Marcinkowski. Przy wejściu do kaplicy można obejrzeć płytę nagrobną kanonika Teodoryka Pradela. W podłuczach arkad kolejnej kaplicy MB i Świętych Aniołów odsłonięto w 1949 r. cenne renesansowe polichromie z wizerunkami świętych i motywami roślinnymi. W kaplicy Trójcy Świętej mieści się nagrobek bp. Adama Konarskiego, natomiast w kaplicy św. Jana Kantego - renesansowa płyta nagrobna bp. Jana Lubrańskiego. Ostatnia kaplica św. Stanisława bywa także często nazywana Królewską. Na jednej z jej ścian umieszczono w 1995 r. epitafium z brązu, przedstawiające Przemysła I (pośrodku) oraz jego żonę Rychezę i ojca Przemysła I (po bokach).

Na zachód od katedry stoi niewielki

 kościół NMP in Summo z lat 1431-47, wzniesiony w miejscu pierwszej kaplicy grodowej z ok. 965 r. Wspaniały zachodni szczyt, do którego wzniesienia zmusiły budowniczych warunki terenowe, zdobią ostrołukowe blendy i sterczyny. W świątyni brak wyodrębnionego prezbiterium, a wewnętrzne przypory są cechami charakterystycznymi dla budowniczych szkoły pomorskiej, tzw. brunsbergskiej.

Tuż obok znajduje się trójkondygnacyjny budynek  psałterii, wzniesiony w 1518 r. przez bp Jana Lubrańskiego dla 12 kapłanów (psałterzystów), których zadaniem było całodobowe śpiewanie psalmów z Psałterza Dawidowego.

Czteroskrzydłowy gmach dawnej

 Akademii Lubrańskiego z 1519-30 r. wznosi się przy ulicy noszącej imię tego zasłużonego biskupa. Obecnie mieści się w nim muzeum archidiecezjalne z interesującymi zbiorami sztuki sakralnej. Nieopodal wejścia ustawiono w 2002 r. kamienny
 obelisk Jana Kochanowskiego, który w latach 1564-74 był prepozytem poznańskiej kapituły katedralnej. Monument ten, odsłonięty pierwotnie w 1885 r. na placu przed katedrą, jest najstarszym w Polsce pomnikiem wielkiego poety.

W 2007 r. Ostrów Tumski uzyskał nowe połączenie mostowe ze Śródką, leżącą po drugiej stronie rzeki. Ważący ponad 200 t metalowy

 most biskupa Jordana stanowił wcześniej przęsło zmodernizowanego mostu św. Rocha.

Osada handlowa

 Śródka rozwijała się obok grodu na Ostrowie Tumskim. W 1253 r. jej mieszkańcy zostali przeniesieni do nowo lokowanego miasta Poznania. Miejscowość istniała jednak nadal i w 1425 r. otrzymała prawa miejskie, które utraciła wraz z włączeniem jej do Poznania w 1800 r. Przy rynku śródeckim zwraca uwagę
 kościół św. Małgorzaty Panny i Męczenniczki z końca XV w. Pozbawiona zwieńczenia wieża odsłania od strony zachodniej schodkowy szczyt z wysmukłymi blendami. Od południa mieści się kaplica św. Filipa Nereusza ze stiukową płaskorzeźbą, przedstawiającą modlącego się świętego. Na narożniku rynku wznosi się dawny
 dom kongregacji Filipinów z połowy XVIII w., pierwsza w Polsce siedziba tego zgromadzenia. Nieco dalej, na północny wschód od śródeckiego rynku, na Wzgórzu Kawaleryjskim, w latach 1663-85 franciszkanie reformaci pobudowali
 kościół św. Kazimierza i późniejszy klasztor. Fasadę barokowej świątyni zdobią pilastry i wnęki, a jednonawowe wnętrze wyposażono zgodnie z regułami reformatów. Przed kościołem zachowała się najstarsza w Poznaniu kapliczka Bożej Męki z początku XVIII w.

Na wschód od Śródki leży tzw. Komandoria, do której kompleksu należy wzniesiony dla joannitów na przeł. XII i XIII w.

 kościół św. Jana Jerozolimskiego za Murami. Jest to najstarszy romański kościół ceglany w Polsce. Przebudowany w okresie gotyku, zachował szereg elementów pierwotnego wyglądu, m.in. portal z kolumnami i ładną rozetę w fasadzie zachodniej. Nieopodal kościoła znajduje się stacja końcowa liczącej 3,8 km długości trasy kolejki wąskotorowej - „Maltanki" - prowadzącej do nowego ZOO na Białej Górze. Widoczne stąd sztuczne 
 Jezioro Maltańskie (pow. 64 ha) powstało wskutek spiętrzenia wód rzeki Cybiny. Utworzony tutaj tor regatowy o długości 2000 m wielokrotnie gościł uczestników zawodów kajakowych (w tym mistrzostw świata). Na przeciwległym brzegu widać usypany w latach 1919-22
 Kopiec Wolności, upamiętniający odzyskanie niepodległości. Zniwelowany podczas II wojny światowej, został częściowo odtworzony po 1986 r. U jego podnóża działa centrum narciarskie „Malta-Ski" z igielitowym stokiem narciarskim o długości 150 m, wyciągami i letnim torem saneczkowym.

Od momentu lokacji Poznania w 1253 r. życie stolicy Wielkopolski koncentrowało się na lewym brzegu Warty. Średniowieczne miasto otaczały wysokie na 10 m mury, a prowadziły do niego cztery (niektórzy historycy mówią o pięciu) bramy: Wielka, Wodna, Wroniecka i Wrocławska. Mury długości ok. 1700 m miały grubość 1-1,2 m, a otoczone nimi miasto przez ponad 500 lat zajmowało powierzchnię ok. 21 ha.

Centrum stanowił

 rynek na planie kwadratu, o bokach osiągających długość 141 m. Najważniejszą jego budowlą był 
 ratusz, siedziba władz miasta, wzmiankowany po raz pierwszy w 1310 r. O jego wcześniejszym pochodzeniu świadczy zachowany w jednej z gotyckich piwnic zwornik z herbem Wacława II z czeskiej dynastii Przemyślidów, panującego w Polsce w latach 1300-06. Swój obecny wygląd zawdzięcza przebudowie po wielkim pożarze miasta w 1536 r. Dzieła tego podjął się w latach 1550-67 Jan Baptysta Quadro z Lugano, który nadał gotyckiej budowli renesansowy wygląd. Ratusz rozbudowano w kierunku zachodnim, dzięki czemu można było wznieść wysoką wieżę. W 1551 r. zamontowano na niej pierwszy zegar z koziołkami, dzieło Bartłomieja Wolfa z Gubina.

 

Legenda o koziołkach z ratuszowej wieży

Kiedy po wielkim pożarze miasta poznańscy rajcy zlecili odbudowę ratusza przybyłemu z dalekiej Italii mistrzowi Janowi, kazali też zamówić nowy zegar, który umieszczono na niegotowej jeszcze ścianie budynku. Z okazji jego pierwszej publicznej prezentacji zaplanowano uroczystość, na którą miał przybyć sam wojewoda. Od rana więc trwała krzątanina kucharzy, przygotowujących potrawy na ucztę. Małemu kuchcikowi polecono pilnować sarniego udźca, aby równomiernie opiekał się nad ogniem. Towarzyszące przygotowaniom ruch i zgiełk rozproszyły jednak młodzika, a sarni udziec wpadł do ognia i się spalił. Chłopiec, przerażony wizją kary, ukradł z pobliskiej łąki dwa koźlątka i zamierzał je naprędce upiec. Koziołki, pozostawione na chwilę w ratuszowej kuchni, uciekły na wieżę. Kiedy nadszedł moment odsłonięcia zegara, pojawiły się tuż nad nim, na niewielkim gzymsie, wesoło trykając się różkami. Rozbawiony wojewoda wybaczył kuchcikowi jego zaniedbanie, a rajcy zlecili mistrzowi Bartłomiejowi z Gubina wykonanie „urządzenia błazeńskiego" w postaci dwóch mechanicznych koziołków, które bawiłyby mieszkańców Poznania przy wybiciu każdej godziny.

 

Po pożarze w 1675 r., spowodowanym uderzeniem pioruna, wieżę odbudowano w stylu barokowym, a po jej kolejnym zniszczeniu w 1725 r. przez huragan, nieco pomniejszono, nadając obecny kształt. Stało się to w latach 1781-84, podczas renowacji budowli za czasów Komisji Dobrego Porządku. Charakterystycznym elementem jest fronton, usytuowany od strony wschodniej i ozdobiony trzykondygnacyjną arkadową loggią, nad którą umieszczono poczet królów z dynastii Jagiellonów, a po bokach wizerunki władców piastowskich. Nad zegarem, pośrodku attyki, zwieńczonej trzema wieżyczkami, każdego dnia w samo południe ukazują się słynne poznańskie koziołki. Niemniej interesujące są ratuszowe wnętrza. Najbardziej okazała jest usytuowana na piętrze tzw. Sala Odrodzenia, czyli dawna Wielka Sień, jedno z najcenniejszych wnętrz renesansowych w Polsce. Wieńczy ją wsparte na dwóch filarach sklepienie kasetonowe, dekorowane scenami biblijnymi i mitologicznymi, wizerunkami zwierząt realnych oraz fantastycznych, postaciami i herbami. Reprezentacyjny charakter zachowały także dwa inne pomieszczenia: Izba Wielka (Królewska) i Izba Sądowa, w której można zobaczyć jedyny w Polsce posąg króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Obecnie w ratuszu mieści się Muzeum Historii Miasta Poznania, prezentujące dzieje miasta od średniowiecza aż po wybuch II wojny światowej.

Przed wejściem do ratusza znajduje się 

 fontanna Prozerpiny z 1766 r., przedstawiająca znaną z mitologii scenę porwania bogini przez Plutona. Umieszczone na cembrowinie studni aniołki, czyli tzw. putta, symbolizują cztery żywioły: ogień, wodę, powietrze i ziemię. W trzech pozostałych narożnikach rynku na początku tego stulecia wzniesiono 
 fontanny Apollina,  Neptuna z Amfitrytą i Trytonem oraz  Marsa. Nieopodal fontanny Prozerpiny stoi  pręgierz, który służył do wymierzania kary chłosty i wystawiania przestępców na widok publiczny. Pierwotny wzniesiono w 1535 r., zaś obecny stanowi jego rekonstrukcję. Na ośmiobocznej kolumnie ustawiono figurę kata z podniesionym mieczem, symbolizującą prawo stosowania najwyższej z kar - kary śmierci. Tuż obok ciągnie się rząd niewielkich budynków, wspartych na charakterystycznych podcieniach. Są to tzw.
 domki budnicze, wzniesione na przełomie XV i XVI w. w miejscu dawnych bud śledziowych, w których sprzedawano sól, ryby, świece i inne przedmioty codziennego użytku. Na zachód od ratusza stoi budynek
 wagi miejskiej, w którym dokonywano pomiarów towarów sprzedawanych na rynku. Obecny obiekt to rekonstrukcja budynku z XVI w., rozebranego w 1890 r. Od wschodu przylega do niego niewielka budowla dawnej jatki chlebowej, przed którą usytuowano
 Studzienkę Bamberki, ufundowaną w 1915 r. przez kupca Goldenringa. Piaskowcową studzienkę, służącą w przeszłości jako poidło dla koni, wieńczy odlana z brązu figura kobiety z konwiami, w charakterystycznym stroju bamberskim. Upamiętnia ona sprowadzonych w XVIII w. do podpoznańskich wsi osadników z rejonu niemieckiego Bambergu. Bambrzy, jako ludność katolicka, ulegli szybkiej polonizacji. Ich tradycję kultywuje obecnie Towarzystwo Bambrów Poznańskich, a związane z nimi pamiątki można zobaczyć w  Muzeum Bambrów, obok Muzeum Etnograficznego.

Z drugiej strony budynku wagi wznosi się klasycystyczny gmach

 odwachu z lat 1785-87. W jego elewacji frontowej znajduje się kolumnowa wnęka, attykę wieńczą rzeźby, a nad wejściem dwie postacie kobiece podtrzymują tarczę z herbem Rzeczypospolitej. Po bokach natomiast umiejscowiono dwie tarcze z herbami Nałęcz (fundatora starosty generalnego Wielkopolski i przewodniczącego Komisji Dobrego Porządku - Kazimierza Raczyńskiego) oraz Poznania. W budynku mieści się Muzeum Powstania Wielkopolskiego 1918-1919, stanowiące oddział Wielkopolskiego Muzeum Walk Niepodległościowych. Zabudowę wewnętrzną rynku uzupełniają wzniesione po II wojnie światowej, na miejscu dawnych sukiennic i arsenału, nieco kontrowersyjne pawilony, w których umiejscowiono  Wielkopolskie Muzeum Wojskowe i Galerię BWA „Arsenał". Pomiędzy nimi stoi okazały pomnik z rokokową  figurą św. Jana Nepomucena w otoczeniu dwóch aniołów z 1724 r.

Wokół rynku ciągnie się szereg kamienic, odbudowanych po zniszczeniach wojennych. W dwóch z nich, umiejscowionych w środkowej części pierzei wschodniej zlokalizowano jedyne w Polsce  Muzeum Instrumentów Muzycznych, powstałe na bazie kolekcji przekazanej w 1945 r. przez Zdzisława Szulca. Zgromadzone w nim zbiory są jednymi z najpoważniejszych w Europie. Szczególne zainteresowanie budzi tu kolekcja dzieł lutników, m.in. Grobliczów i Dankwartów. Natomiast po przeciwległej stronie rynku, w środkowej części pierzei zachodniej, znajduje się barokowo-klasycystyczny

 Pałac Działyńskich, wzniesiony w końcu lat 70. XVIII w. na miejscu dwóch kamienic. Fasadę dwupiętrowego pałacu rozdzielają lizeny, nad którymi umieszczono trójkątny tympanon z Ogończykiem - herbem Działyńskich, oraz zasłaniającą dach attykę z dwiema płaskorzeźbami, przedstawiającymi antyczne sceny pochodów ofiarnego (po prawej) i triumfalnego (po lewej). Nad attyką widnieją panoplia (elementy dekoracyjne składające się ze skrzyżowanych części uzbrojenia) i figura pelikana, symbolu ofiarności.

Uliczka Franciszkańska prowadzi na wzniesienie zwane Górą Przemysława, na którym zachowały się pozostałości dawnego

 zamku królewskiego. Przylegającą do murów miejskich siedzibę księcia, postawioną już w 2. poł. XIII w., rozbudowano za czasów Kazimierza Wielkiego, lecz niestety spłonęła podczas pożaru w 1536 r. Odbudowana w stylu renesansowym, ponownie uległa zniszczeniu na początku XVIII w. Zachowany do dziś budynek, mieszczący Muzeum Sztuk Użytkowych, jest pozostałością skrzydła wzniesionego w 1783 r. Na jednej ze ścian umieszczono m.in. tablice pamiątkowe, przypominające 500-lecie hołdu wielkiego mistrza krzyżackiego Hansa von Tieffena oraz 700-lecie koronacji króla Przemysła II. Obok zamku znajdują się najlepiej zachowane fragmenty
 murów obronnych z XIII-XV w.

 

Legenda o powstaniu Góry Przemysława

Działo się to w X w., kiedy książę Mieszko zdecydował się przyjąć wiarę chrześcijańską. Utrata kolejnego kraju oburzyła Lucyfera, który postanowił dać mieszkańcom Poznania nauczkę. Zwołał więc naradę, w której wzięły udział zaufane biesy: Boruta, Rokita, Smółka, Węglik i Widoracki. Lucyfer kazał im wyrwać z ziemi górę, wznoszącą się koło Gniezna, na której mieściła się wcześniej świątynia pogańskiej bogini Nii, i cisnąć ją do rzeki Warty tak, aby wezbrane wody zalały gród. W bezksiężycową noc czarci wyrwali z ziemi górę i lecieli z nią w kierunku Poznania. Kiedy zbliżali się do osady, Boruta, chcąc wesprzeć swoich kamratów, aby łatwiej odnaleźli cel, skrzesał kopytem błyskawicę, która rozświetliła niebo nad Poznaniem. Rozbudzone niespodziewaną jasnością koguty zaczęły piać, budząc przerażenie wśród diabłów, którzy uciekli w popłochu. Porzucona przez nich góra spadła tam, gdzie można ją oglądać dzisiaj, a nazwę wzięła od imienia księcia, który w jej pobliżu lokował nowe miasto.

 

Obok zamku wznosi się barokowy

 kościół św. Antoniego Padewskiego i  klasztor Franciszkanów. Budowę świątyni rozpoczęto w 1668 r. prawdopodobnie wg projektu Jana Catenazziego, jednak właściwym twórcą kościoła, ukończonego w 1733 r., był rodzimy budowniczy Jan Koński. Fasadę budowli wieńczą dwie niewysokie wieże. Trzynawowe wnętrze zdobią dekoracje stiukowe i polichromie autorstwa tutejszego zakonnika Adama Swacha. Ołtarz główny z ok. 1700 r. oraz rzeźbione stalle z czarnego dębu są dziełem jego brata, Antoniego Swacha, którego autorstwa jest także ołtarz w lewym ramieniu transeptu, ze słynącym łaskami obrazem MB w Cudy Wielmożnej - Pani Poznania, stanowiącym kopię cudownego obrazu MB Boreckiej. Zabudowania klasztorne, pochodzące z tego samego okresu, co kościół, zostały częściowo rozebrane po kasacie zakonu w 1832 r.

W podziemiach kościoła mieści się jedna z atrakcji miasta - makieta dawnego Poznania w skali 1:150, wykonana przez Krzysztofa Przybyła. Towarzyszący jej oglądaniu 27-miutowy spektakl wprowadza widzów w historię miasta. Już wkrótce w podziemiach zostanie udostępniona makieta prezentująca gród na Ostrowie Tumskim. Obok wejścia do podziemi kościoła, od strony ulicy Ludgardy, wznosi się

 pomnik 15. Pułku Ułanów Poznańskich z umieszczonym na wysokiej kolumnie ułanem, zabijającym lancą smoka. Pomnik, odsłonięty w 1927 r., upamiętnia powołaną w czasie powstania wielkopolskiego jednostkę kawalerii. Zniszczony w 1939 r. monument zrekonstruowano w 1982 r.

W południowo-wschodnim narożniku Starego Rynku, na miejscu średniowiecznych kamienic, w latach 40. XVI w. zbudowano

 Pałac Górków. Z tego okresu zachował się zdobiony portal, prowadzący niegdyś na dziedziniec wewnętrzny, w 2002 r. przykryty szklanym dachem. Na dziedzińcu, poza renesansowymi arkadami wspartymi na kolumnach, stoi oryginalny egipski obelisk. W pałacu mieści się Muzeum Archeologiczne. Na ścianie od strony ulicy Świętosławskiej umieszczono sgraffito przedstawiające najstarszy zachowany widok Poznania. Na końcu tej ulicy znajduje się najwspanialszy barokowy zabytek miasta -
 kościół farny św. Stanisława. Pierwotny kościół farny pw. św. Marii Magdaleny wznosił się kilkadziesiąt metrów dalej, na dzisiejszym placu Kolegiackim. Był to największy kościół średniowiecznego Poznania, z 90-metrową wieżą. Zniszczony podczas potopu szwedzkiego i nawiedzony przed dwa kolejne wielkie pożary w 1773 i 1780 r., popadł w ruinę, aż w 1802 r. władze pruskie nakazały jego rozbiórkę. Jego uprawnienia przejął położony najbliżej pojezuicki kościół, którego budowa trwała ponad 50 lat i została zakończona na początku XVIII w. Jest to budowla trójnawowa, bazylikowa, z poprzecznym transeptem. Na bogato zdobionej fasadzie umieszczono m.in. figurę założyciela zakonu jezuitów - św. Ignacego Loyoli - na orle. Wnętrze, reprezentujące tzw. barok rzymski, przytłacza zarówno wielkością (długość 55 m, szerokość 34 m, wysokość nawy głównej 27 m), jak i bogactwem. Nie bez powodu taka odmiana stylu barokowego bywa nazywana „barokiem tryumfującym". Po bokach nawy głównej znajduje się 16 kolumn ze sztucznego marmuru (stiuku), na szczycie których umieszczono figury 12 apostołów i 4 doktorów kościoła. W ołtarzu głównym widnieje obraz Wskrzeszenie Piotrowina Szymona Czechowicza z 1756 r., po bokach którego znajdują się rzeźby św. bp. Stanisława i św. Stanisława Kostki Potockiego (pierwszego polskiego jezuity wyniesionego na ołtarze). Dwa analogiczne ołtarze mieszczą się w ramionach transeptu: w prawym obraz św. Stanisława Kostki, a w lewym - św. Ignacego Loyoli. W niższych nawach bocznych można obejrzeć 10 kolejnych ołtarzy. Cennym zabytkiem są też wspaniale brzmiące organy z 1876 r., składające się z ponad 2,5 tys. piszczałek, wykonane przez Friedricha Ladegasta. Do kościoła przylega gmach dawnego
 kolegium jezuickiego, wzniesionego w latach 1701-32. Czterokondygnacyjny budynek z dużym dziedzińcem stanowi obecnie siedzibę władz miasta. Na ścianach umieszczono tablice upamiętniające pobyt w jego murach Fryderyka Chopina i Napoleona Bonaparte.

Nieco dalej na południowy wschód, na dawnym przedmieściu Piaski, wznosi się barokowy

 kościół św. Franciszka Serafickiego, zbudowany w latach 1661-68 dla franciszkanów obserwantów. Jego ozdobą jest fasada z dwiema wysokimi wieżami, zwieńczonymi ażurowymi hełmami. Jeszcze dalej w kierunku południowym znajduje się druga co do wielkości gotycka świątynia Poznania, pokarmelicki
 kościół Bożego Ciała, ufundowany w 1406 r. przez Władysława Jagiełłę.

Południowo-wschodnią część Starego Miasta zajmują zabudowania dawnego  klasztoru Dominikanów. Wokół pobudowanego przez nich w latach 1244-53 kościoła św. Gotarda powstała osada, która weszła później w skład nowo lokowanego miasta. Wzniesiony przez dominikanów gotycki

 kościół Najświętszego Serca Jezusowego i MB Pocieszenia jest najstarszą świątynią lewobrzeżnego Poznania. Pierwotny wczesnogotycki kościół z XIII w. po zniszczeniach spowodowanych powodzią został przebudowany na początku XVIII w. w stylu barokowym przez Jana Catenazziego. Z wcześniejszej budowli zachował się w fasadzie zachodniej piękny gotycki portal z ok. 1250 r. Wewnątrz warto zwrócić uwagę m.in. na renesansową chrzcielnicę z początku XVI w. z płaskorzeźbioną sceną Ukrzyżowania oraz późnogotycką spiżową płytę nagrobną Feliksa Paniewskiego, wykonaną w warsztacie Vischerów w Norymberdze. Z dawnego klasztoru z XIV w. zachowały się dwa skrzydła (zachodnie i południowe).

W tej części Starego Miasta wznoszą się jeszcze dwie świątynie. Na rogu ulic Żydowskiej i Kramarskiej można zobaczyć nietypowy, dwupoziomowy

 kościół Najświętszej Krwi Pana Jezusa, powstały na początku XVIII w. staraniem zakonu karmelitów trzewiczkowych, w wyniku przebudowy kamienicy mieszczańskiej. Jego powstanie wiąże się z legendą mówiącą, że w podziemiach kamienicy doszło do profanacji trzech hostii, wyniesionych potajemnie z położonego nieopodal kościoła Dominikanów (obecnie Jezuitów). Przy ulicy Wronieckiej znajduje się natomiast gotycki  kościół NMP Wspomożenia Wiernych, zwany kościołem Katarzynek. Zbudowany w 1. poł. XIV w. dla osadzonych przy nim dominikanek (nazywanych katarzynkami od pierwotnego wezwania kościoła), należał do kompleksu najstarszego żeńskiego klasztoru Poznania. Pomimo przebudów, zachował gotycki szczyt od wschodu, natomiast w prezbiterium tzw. piastowskie, bardzo rzadkie trójdzielne sklepienie.

U wylotu ulicy Wronieckiej warto obejrzeć pozostałości fundamentów rozebranej na początku XIX w.

 Bramy Wronieckiej, przy której stoi okazały gmach dawnej  synagogi. Wzniesiona w latach 1906-07 świątynia została w 1940 r. zamieniona przez hitlerowców na pływalnię. Warto też wspomnieć, że najsłynniejszym poznańskim Żydem był urodzony tutaj ok. 1450 r. Gaspar da Gama - podróżnik i towarzysz wypraw morskich Vasco da Gamy.

Na północ od Starego Miasta wznosi się Wzgórze św. Wojciecha, które nazwę zawdzięcza kościołowi z 1222 r. Podobno w tym miejscu na przełomie 996 i 997 r. miał głosić kazanie św. Wojciech, zanim udał się nawracać Prusów. Obecny

 kościół św. Wojciecha to XV-wieczna budowla gotycka, rozbudowana w XVI w. Na przeł. XVI i XVII w. dobudowano natomiast renesansowy szczyt, a także kaplicę św. Antoniego. Wnętrze zdobi secesyjna polichromia z lat 1911-12, a w stylizowanym na gotycki ołtarzu głównym z 1953 r. widnieje oryginalna XVI-wieczna płaskorzeźba Wniebowzięcia Maryi Panny, przypisywana jednemu z uczniów Wita Stwosza. W nawach bocznych mieszczą się trzy ołtarze renesansowe, a w nawie południowej - marmurowy sarkofag Karola Marcinkowskiego, dzieło Marcina Rożka. W podziemiach kościoła, z inicjatywy proboszcza ks. Bolesława Kościelskiego, utworzono w 1923 r. Kryptę Zasłużonych Wielkopolan, rozbudowaną w latach 1996-97. Spoczywają w niej m.in. Józef Wybicki (twórca hymnu polskiego), gen. Antoni Amilkar Kosiński (współtwórca Legionów Polskich we Włoszech), Paweł Edmund Strzelecki (ur. w pobliskiej Głuszynie podróżnik i badacz m.in. Australii), płk Andrzej Niegolewski (uczestnik szarży pod Somosierrą), prof. Heliodor Święcicki (pierwszy rektor Uniwersytetu Poznańskiego), Feliks Nowowiejski (kompozytor i twórca Roty). W krypcie złożono także urnę z sercem gen. Jana Henryka Dąbrowskiego oraz urnę z ziemią z miejsca pochówku gen. Ignacego Prądzyńskiego.

Naprzeciwko wznosi się barokowy

 kościół św. Józefa, zbudowany w latach 1644-77 dla karmelitów bosych. Trójnawową świątynię, wzniesioną na planie krzyża, zdobi ładna, podzielona gzymsami i lizenami fasada, z licznymi wnękami i niszami. W przedsionku kościoła umieszczono tablicę pamiątkową, poświęconą pochowanemu w podziemiach Mikołajowi Skrzetuskiemu - literackiemu pierwowzorowi Jana Skrzetuskiego z Ogniem i Mieczem Sienkiewicza. Przed wejściem stoi pomnik bł. Rafała Kalinowskiego, natomiast po południowej stronie kościoła na powierzchni 1,8 ha rozpościera się najstarsza poznańska nekropolia, założony w 1810 r. dawny cmentarz starofarny, noszący od 1948 r. nazwę
 Cmentarza Zasłużonych Wielkopolan. Zostali tu pochowani m.in. byli prezydenci Poznania - Szymon Wroniecki, Jarogniew Drwęski i Cyryl Ratajski, pierwszy dowódca powstania wielkopolskiego gen. Stanisław Taczak, rzeźbiarz Władysław Marcinkowski, marszałek senatu Wojciech Trąmpczyński czy premier Stanisław Mikołajczyk. Symboliczny grób ma tu także przemysłowiec Hipolit Cegielski. Szereg nagrobków cechuje wysoki poziom artystyczny. Na północnym stoku Wzgórza św. Wojciecha odsłonięto w 1982 r.
 pomnik Armii „Poznań". Nieco dalej widać dawne Wzgórze Winiarskie, znane pod nazwą  Cytadeli. W latach 1828-39 wzniesiono tu fort o powierzchni ok. 100 ha, otoczony umocnieniami (o długości ok. 3 km), stanowiący najważniejszy element twierdzy, w jaką ówczesne władze pruskie przekształciły Poznań. Fort był miejscem długotrwałej obrony wojsk niemieckich w zimie 1945 r., a po zakończeniu działań wojennych przekształcono go w park. Centralne miejsce zajmuje Pomnik Bohaterów na cmentarzu żołnierzy radzieckich, jednej z kilku nekropolii w tym miejscu. W pozostałościach fortecy umiejscowiono m.in. 
 Muzeum Uzbrojenia (w dawnym bunkrze amunicyjnym z 1870 r.) z plenerową ekspozycją sprzętu wojskowego oraz  Muzeum Armii „Poznań" (budynku małej śluzy). W 1986 r. na terenie parku wzniesiono 16-metrową wieżę z Dzwonem Pokoju, a w 2002 r. ustawiono kompozycję 112
 rzeźb Magdaleny Abakanowicz z cyklu Nierozpoznani.

Szereg interesujących obiektów możemy zobaczyć także w Śródmieściu. Nieopodal Starego Rynku, tuż za dawnymi murami miejskimi, znajduje się wytyczony na przeł. XVIII i XIX w. plac Wolności - największy plac miasta (205 x 85 m). W jego wschodnim boku wznosi się gmach

 Muzeum Narodowego z lat 1900-03, z interesującą kolekcją malarstwa i rzeźby polskiej i obcej. Początkowo mieściło się tu Muzeum Cesarza Fryderyka III, a od 1921 r. - Muzeum Wielkopolskie, przekształcone w Narodowe w 1950 r. Od strony północnej do budynku przylega nowe skrzydło. Po drugiej stronie dominuje gmach 
 Biblioteki Raczyńskich, powstałej w latach 1822-29 z fundacji hr. Edwarda Raczyńskiego. Jest to najstarsza na ziemiach polskich budowla, wzniesiona z przeznaczeniem dla zbiorów bibliotecznych. Jej monumentalna fasada, złożona z 12 par żeliwnych korynckich kolumn, jest wzorowana na wschodniej ścianie paryskiego Luwru.

Interesującą zabudowę posiada także położony bardziej na zachód plac A. Mickiewicza (dawniej Zamkowy). Centralne miejsce placu zajmują dwa pomniki:

 Adama Mickiewicza z 1960 r. (upamiętniający poetę, który przebywał w Wielkopolsce w 1831 i 1832 r.) oraz
 Poznańskiego Czerwca 1956 r. z 1981 r. Wzniesione wokół budowle nawiązują do różnych stylów architektonicznych. Potężny gmach dawnego
 zamku cesarskiego, zbudowanego w latach 1904-10 dla cesarza Wilhelma II, wzniesiono w stylu neoromańskim. Monumentalna bryła i detale architektoniczne są wzorowane na średniowiecznych zamczyskach z terenu Niemiec i Włoch. Po odzyskaniu niepodległości znajdowała się tu m.in. siedziba prezydenta. Obecnie w gmachu mieści się Centrum Kultury „Zamek" oraz  Muzeum Poznańskiego Czerwca 1956, gromadzące pamiątki z pierwszego zrywu robotniczego przeciwko władzy komunistycznej 28 czerwca 1956 r. Podczas tzw. wypadków czerwcowych doszło do manifestacji i zniszczenia gmachów Urzędu Bezpieczeństwa i Komitetu Wojewódzkiego Partii. Do stłumienia wystąpień władze użyły wojska i milicji. Śmierć poniosło ok. 75 osób, a kilkaset odniosło rany. Przed wejściem do zamku wznosi się
 pomnik poznańskich kryptologów: M. Rajewskiego, J. Różyckiego i H. Zygalskiego, którzy złamali kod niemieckiej maszyny szyfrującej „Enigma". Po drugiej stronie budowli, w parku zamkowym, postawiono
 pomnik Ofiar Katynia, a na zamkowym dziedzińcu - fontannę wzorowaną na XIII-wiecznej Fontannie Lwów z hiszpańskiej Alhambry. Przy placu znajdują się także neorenesansowy budynek
 Collegium Minus Uniwersytetu im. A. Mickiewicza, z aulą pełniącą funkcje sali koncertowej oraz klasycystyczny gmach
 Teatru Wielkiego z 1910 r. W narożniku placu, frontem do ulicy Fredry, stoi neobarokowo-klasycystyczny budynek dawnej pruskiej komisji kolonizacyjnej, a obecnie
 Collegium Maius UAM i siedziba Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego.

 

Coraz rzadziej można spotkać się z tradycyjną gwarą poznańską, stanowiącą mieszaninę dialektu regionalnego i określeń przejętych z języka niemieckiego (najczęściej spolszczonych). Takie określenia, jak: pyry (ziemniaki), bimba (tramwaj), bejmy (pieniądze), sklep (piwnica), kalafa (twarz), kejter (pies), mela (panna), szczun (chłopak), wymborek (wiadro) czy szneka (drożdżówka), są zazwyczaj niezrozumiałe dla mieszkańców innych regionów Polski. Nadal jednak są one używane, szczególnie wśród starszych mieszkańców niektórych dzielnic. Tradycję gwary poznańskiej stara się podtrzymywać lokalne Radio „Merkury". Dla każdego szanującego się mieszkańca Poznania także 11 listopada kojarzy się inaczej, niż rodakom z pozostałych części kraju. Wówczas bowiem, w ramach tego święta, wypiekane są tradycyjne rogale świętomarcińskie z masą z białego maku.


Po regionie oprowadza: Paweł Mordal

Obiekty dodane przez użytkowników:
Domki budnicze
Wzniesione na przełomie XV i XVI w. w miejscu dawnych bud śledziowych, w których sprzedawano sól, ryby, świece i inne przedmioty codziennego użytku.
Kościół św. Franciszka Serafickiego
Kościół zbudowany w latach 1661–68 dla franciszkanów obserwantów. Jego ozdobą jest fasada z dwiema wysokimi wieżami, zwieńczonymi ażurowymi hełmami.
Park Sołacki
Zielone płuca dzielnicy Jeżyce.
dodał: kazio48
Kościół
Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusa i św. Floriana.
dodał: kazio48
Park Gustawa Manitiusa
Park Gustawa Manitiusa.
dodał: kazio48
Dawna Kaplica Cmentarna
W parku Gustawa Manitiusa znajduje się dawna kaplica cmentarna Ewangelickiej Parafii św. Pawła w Poznaniu. W latach 1946 do 2003 służyła jako Kościół Parafialny Parafii Ewangelicko Augsburskiej w Poznaniu.
dodał: kazio48
Kościół Łaski Bożej
Nowy Kościół Parafii Ewangelicko Augsburskiej w Poznaniu.
dodał: kazio48
Park Wilsona
Park Wilsona to skrawek zieleni w samym centrum Poznania. Na jego terenie znajduje się Poznańska Palmiarnia.
dodał: kazio48
Kolejka Wąskotorowa Maltanka
Starsi mieszkańcy miasta pamiętają pierwszą kolejkę dziecięcą, która kursowała z okolic Ogrodu Jordanowskiego na Łęgi Dębińskie. Jej otwarcie nastąpiło 22 lipca 1956 r. W miarę upływu czasu traciła ona jednak na popularności do czego walnie przyczyniła się dewastacja terenów Dębiny jak i budowa trasy Hetmańskiej. W 1972 r. przeniesiono cały tabor na tereny wokół Jeziora Maltańskiego, które przeznaczone zostały na cele sportowo-rekreacyjne dla Poznania. Wówczas tereny te zostały uporządkowane, a jednocześnie rozpoczęto budowę nowego ZOO. To dało kolejce niepowtarzalną szansę rozwoju. Wybudowano nową linię kończącą się obok głównego wejścia do nowego ZOO oraz przygotowano do eksploatacji kolejne wagoniki i drugą lokomotywę. Dzięki temu kolejka przez długie lata stanowiła podstawowy, a przy tym bardzo atrakcyjny środek komunikacji zapewniający dojazd do ogrodu zoologicznego. Chętnie odwiedzana przez dzieci i turystów biła rekordy frekwencji stając się jedną z atrakcji Poznania. Pod koniec lat 80-tych w ramach przygotowań do Mistrzostw Świata w Kajakarstwie, które były rozegrane na Jeziorze Maltańskim odnowiono zbiornik jeziora oraz jego otoczenie. Wtedy też wybudowano mijankę na stacji Balbinka oraz uatrakcyjniono przebieg linii przeprowadzając ją przez tunel obok kempingu. W 1998 roku oddano do użytku nowy, stylowy budynek stacji Maltanka wraz z restauracją, wzorowany na architekturze dawnych obiektów kolejowych z muru szachulcowego. W 2001 roku wyremontowano połowę torowiska wymieniając przy okazji stare szyny, z których część pamiętała wiek XIX. Ostatnim wielkim wydarzeniem w historii Maltanki były jej chrzciny na 30-te urodziny, które świętowane były 22 czerwca 2002 roku. W związku z jubileuszem kolejka otrzymała nazwę Kolejka Parkowa Maltanka.
dodał: angel75
Pan z rowerem

dodał: magdalena.dolata
Baszta Narożna Artyleryjska
Znajdująca się przy ul. Masztalarskiej baszta to jeden z najbardziej znanych fragmentów średniowiecznych murów Poznania. Stanowiła zakończenie muru zewnętrznego okalającego miasto od północnego zachodu. Rozebrana w XIX w. zachowała się tylko we fragmencie. W baszcie znajdują się strzelnice szczelinowe, od strony wewnętrznej widoczne jest także wcięcie muru, w miejscu gdzie dawniej mocowano drewniany pomost dla obrońców. Do baszty przylega zrekonstruowany odcinek muru prostego w kierunku Bramy Wronieckiej poprzez Basztę Strażacką i Basztę Katarzynek. Dzisiaj znajduje się tam istniejący do dziś budynek straży pożarnej.
dodał: kazio48
Dom Towarowy "Okrąglak"
"Okrąglak" zbudowany został w latach 1949-1954 według projektu Marka Leykama jako ośmiopiętrowy dom towarowy z charakterystyczną, położoną centralnie, okrągłą klatką schodową o 5m średnicy i trzech biegach schodów. Otwarto go dla kupujących 29 stycznia 1955 r. W końcu lat siedemdziesiątych dobudowano dziewiąte piętro. Obecnie budynek nie jest użytkowany, planowana jest jego przebudowa na cele biurowe.
dodał: velya
Centrum Handlu, Sztuki i Biznesu Stary Browar
Centrum otwarte zostało w listopadzie 2003 roku. Jest połączeniem obiektu handlowego oraz galerii artystycznej. Budynek został zaprojektowany na bazie poprzemysłowego obiektu - dawnego Browaru Huggerów - przez Studio ADS, inwestorem była z kolei firma Fortis należąca do Grażyny Kulczyk. Wystrój pasaży zaprojektował scenograf Ryszard Kaja.
dodał: velya
Teatr Polski
Teatr Polski w Poznaniu powstał w 1875 r. w budynku powstałym specjalnie dla potrzeb sceny przy ulicy Berlińskiej (dziś ulicy 27 Grudnia). Autorem projektu był Stanisław Hebanowski. Poznańska scena powstała z inicjatywy mieszkańców miasta. Na frontonie teatru umieszczono napis "Naród sobie". Teatr pełnił ważną funkcję w zachowaniu polskości, będąc stałą sceną, na której wystawiano w języku polskim.
dodał: kazio48
Pomnik Hygei
Odremontowany pomnik Hygei zdobi Plac Wolności przed Biblioteką Raczyńskich.
dodał: kazio48
Plac Wolności
Plac Wolności Reprezentacyjny plac Poznania. Dawniej było tu przedmieście Kundorf, a potem Musza Góra (nazwana tak od Muszyńskich właścicieli w Xvi w.). Od 1794 r. istniało tutaj targowisko. W 1804 r. wytyczono wielki plac, który stał się jednym z najważniejszych punktów Poznania, a także miejscem parad wojskowych, popisów i koncertów. W 1919 r. składali na nim przysięgę powstańcy wielkopolscy. W chwili obecnej znajduje się tam płyta pamiątkowa przypominająca ten fakt.
dodał: kazio48
Meteoryt Morasko
Rezerwat „Meteoryt Morasko” obejmuje on 8 kraterów liczących sobie około 5 lub 6 tysięcy lat. Największy krater ma około 90 metrów średnicy, 13 metrów głębokości i wypełniony jest wodą. Prawdopodobnie bryła, która utworzyła krater miała masę 4,5 tony! Ale nie tylko ten krater jest wypełniony wodą. Inne także – niestety, nie wiem czy wszystkie. Ponad to nie jest to czysta i przejrzysta woda. Ma ona gęsty, zielony osad, nadając kraterom tajemniczości i piękna. Nieopodal kraterów przebiega ścieżka przyrodnicza, ułatwiająca dotarcie do nich.
dodał: Marta_Antonina
Pomnik "Stary Marych"
Pomnik Starego Marycha – poznański pomnik legendarnej, fikcyjnej postaci Starego Marycha (typowego Poznaniaka posługującego się gwarą poznańską), stworzonej przez Juliusza Kubla na potrzeby poznańskiej rozgłośni Polskiego Radia. Słuchowiska czytał Marian Pogasz i to jego twarz posiada pomnikowy Stary Marych. /wikipedia/
dodał: Marta_Antonina
Stadion Miejski w Poznaniu
Stadion Miejski w Poznaniu będzie jednym z największych stadionów w Polsce, przygotowany będzie na mecze Euro 2012 w Poznaniu. Rozegrane zostaną tu mecze fazy grupowej. Obecnie stadion wykorzystywany jest przez klub piłkarski KKS Lech.
dodał: kazio48
Pomnik Hipolita Cegielskiego
Pomnik Hipolita Cegielskiego w Poznaniu.
dodał: kazio48
kamienica na ul. św. Wojciecha

dodał: katuszka88
poprzedni rozdział
Historia
następny rozdział
Informacje praktyczne
Ciekawe publikacje:
Ladowanie...
Regulamin i polityka prywatności | Kontakt | Dla prasy
Portal tworzony przez Was i Wydawnictwo Bezdroża

Created by Amistad Group