bezdroza_logo
152762
obiektów,
zdjęć, relacji
i tras
Wyszukiwanie zaawansowane
dodaj obiekt dodaj zdjecie dodaj relacje
Wrocław i okolice
Galeria Na komórkę Na GPS Dodaj komentarz
Rozdział nadrzędny: Wrocław

Warto zobaczyć

Ozdobą miasta jest jeden z największych tego typu w Europie centralny plac -

 rynek, ustanowiony w czasie lokacji po 1241 r. Wytyczony na planie prostokąta, posiada powierzchnię 3,7 ha przy rozmiarach 172 x 207 m. Wybiega zeń 11 ulic i przejść, przy czym rejon ten wyłączony jest z publicznego ruchu kołowego, także rowerowego. Już pod koniec XIII w. stanęły tu murowane kamienice, zaś w poł. XIV w. rynek (nazywany tak z niemieckiego od 1350 r.) uzyskał dzisiejszą wysokość - 3 m ponad pierwotny poziom. Obecny wygląd zawdzięcza pracom z lat 1996-98 wg projektu Tomasza Myczkowskiego. Zachodnia część z nowoczesną szklaną fontanną nazywana jest pl. Gołębim. Pośrodku wznosi się - nierównolegle do pierzei - duży blok ratuszowo-kamienicowy.

 Ratusz należy do najpiękniejszych w Europie. Jego budowę rozpoczęto pod koniec XIII w. na planie prostokąta z wieżą, zaś w 1328 r. obiekt powiększył się od wschodu, dlatego część zachodnia - z głównym wejściem - przedstawia skromną fasadę. W latach 1356-58 powstał charakterystyczny wykusz kaplicy, potem podwyższono wieżę, nadbudowano korpus itp. Z kolei w latach 1470-1510 dokonano gruntownej modernizacji i rozbudowy, dodając też trakt południowy. W nowym duchu, wedle projektu Walentego von Säbischa, zmieniono w latach 1615-16 dekorację wnętrz. Karl Johann Lüdecke przeprowadził następnie w latach 1884-91 gruntowną konserwację w duchu neogotyckim. Po zniszczeniach wojennych, na szczęście dość ograniczonych, ratusz odbudowano w latach 1950-53. W wyniku kolejnej konserwacji w 2004 r. budynek odzyskał pierwotną, ceglaną barwę tynków. Mieści się w nim Muzeum Historyczne Miasta Wrocławia, odbywają się tu też ważne uroczystości.

Szczególnie pięknie prezentuje się niezwykle malownicza fasada wschodnia, której trójkątny szczyt zdobią elementy w stylu gotyku płomienistego i zegar astronomiczny z ok. 1580 r. Wyodrębnia się w niej wykusz Sali Książęcej - dawne miejsce odczytywania wyroków w sprawach kryminalnych. W narożu gotycki fragment, do którego wejście, flankowane płytami z płaskorzeźbami pachołków: miejskiego i wójtowskiego (kopia), znajduje się z prawej strony. Obok obejrzeć można najstarszy portal wejściowy w mieście z ok. 1328 r. Równie ciekawa jest fasada południowa, bogato wyposażona w rozmaite dekoracje. Górą biegną fryzy roślinne, geometryczne i figuralne (np. mężczyzna wiozący na taczce wiedźmę w towarzystwie muzykantów). Dla wielu przedstawień osobowych modelami byli radni i ważniejsze miejskie osobistości z końca XIX w., czasu „renowacyjnego" przekucia rzeźb z przełomu XV i XVI w. Pod środkowym wykuszem znajduje się wejście do słynnej Piwnicy Świdnickiej, która swą nazwę zawdzięcza wyszynkowi świdnickiego piwa. W nastrojowych wnętrzach o gotyckich sklepieniach (gruntowny remont i aranżacja w latach 1996-2002) mieści się dziś najstarsza w Europie restauracja. Podziemnym przejściem łączyła się ona z przeciwległą kamienicą, skąd przetaczano beczki z piwem i winem. Uwagę przyciąga dekoracyjny, humorystyczny portal: na prawym górnym jego narożniku matka, na powitanie chwiejącego się na nogach syna z konewką piwa, zdejmuje drewniany chodak. Pod nimi umieszczono czubiące się małpy (po nadmiarze alkoholu dostaje się „małpiego rozumu") i gryzące się psy (alkohol wzmaga agresję). To przestroga przed nadużywaniem trunków.

W narożu między korpusem ratusza a Sukiennicami wznosi się łącząca oba budynki

 wieża, nakryta dwuprześwitowym, renesansowym hełmem. Przed wejściem w bruku umieszczono nowowykonany, wielopolowy herb miasta austriackiej proweniencji, przyjęty ponownie po 1989 r. Część parterowa 2-nawową Salą Mieszczańską przypomina o swoim pochodzeniu z połączenia dwóch odrębnych hal targowych, z których północna (lewa) zbudowana została ok. 1275 r. Za stylowym renesansowym portalem znajduje się Izba Wójtowska albo Sądowa o pięknym sklepieniu gwiaździstym. W lewo schodki prowadzą do Izby Radnych z ok. 1328 r. Stąd właśnie buntownicy wyrzucili przez okno w 1418 r. znienawidzonych rajców. Po prawej stronie mieszczą się Sala Zielona i - w narożniku - Izba Burmistrza. Główną część piętra zajmuje wspaniała, 3-nawowa Sala Rycerska, której część południowa powstała w latach 1471-1504, zaś pozostałe - w poł. XIV w. Posiada ona od zachodu podium, od południa - wykusz o kasetonowym stropie i bogatej dekoracji rzeźbiarskiej. W sali tej Władysław Jagiellończyk przyjął w 1511 r. hołd lenny miasta, czynili to później także inni kolejni władcy Korony Czeskiej; również i dziś odbywają się tu ważne uroczystości. W południowo-wschodnim narożniku mieściły się komora miejska i skarbczyk oraz pięknie wyposażona Izba Starszego Rady. Nieco niżej w stosunku do najstarszych naw ulokowana jest dawna kaplica, od czasów reformacji - Sala Książęca, zawdzięczająca nazwę odbywającym się w niej zjazdom książąt śląskich. Jej sklepienie wsparte zostało na jednym filarze, zachowały się też gotyckie portale. Niemal wszystkie pomieszczenia wypełniają dziś ekspozycje muzealne.

Przed ratuszem stoi wysoki piaskowcowy 

 pręgierz z klatką na drugiej kondygnacji. Jest to zbudowana w 1988 r. rekonstrukcja (figurka kata na szczycie jest dziełem Bogdana Jackiewicza z 2002 r.) obiektu z 1492 r., poważnie uszkodzonego w czasie radzieckiego oblężenia. Ostatni wyrok wykonano tu w 1681 r.

Na placyku rynkowym po stronie zachodniej ustawiono przywieziony ze Lwowa w 1956 r.

 pomnik Aleksandra Fredry autorstwa Leonarda Marconiego. W okresie socjalizmu żartowano, że dzięki zachowaniu w wykutym na cokole nazwisku komediopisarza tytułu hrabiowskiego,Wrocław jest jedynym miastem arystokratycznym w Polsce.

Północno-zachodnią część bloku śródrynkowego wypełniają neogotyckie w formie

 Nowe Sukiennice, postawione w latach 1860-63 na miejscu Domu Wagi i Bazaru Płócienników. Urzęduje w nich prezydent Wrocławia, zaś Rada Miejska obraduje w stylowej, współczesnej sali. Resztę bloku, z przejściami krzyżującymi się w jego wnętrzu, stanowią różnej wielkości kamienice, odbudowane i częściowo zrekonstruowane po 1945 r.

Kamienice rynkowe, z reguły 3-kondygnacyjne, reprezentują wszystkie style architektoniczne tej części kontynentu. Dowodzi to dynamiki gospodarczej miasta we wszystkich wiekach, dzięki której mieszczan stać było na ciągłą modernizację istniejącej zabudowy, a nawet - na jej wymianę. Prace rekonstrukcyjne po ostatnich wojennych zniszczeniach nadały wnętrzom współczesne standardy, odsłoniły wiele starych detali i pozbawiły fasady naleciałości z XIX-XX w. Każdy tutejszy budynek posiada własną historię i jest interesujący, poświęćmy jednak uwagę najbardziej specyficznym obiektom poszczególnych pierzei.

W narożniku południowo-zachodnim pierzei zachodniej - „Strony Wagi" - wznosi się wysoki, żelbetowy

 budynek Kasy Miejskiej (obecnie bankowy) z lat 1929-31, z racji swej modernistycznej formy silnie kontrastujący z zabytkowym otoczeniem. Naziści planowali przebudować w podobny sposób całe centrum. Obok żółto-brązową kolorystyką wyróżnia się późnogotycka
 kamienica Siedmiu Elektorów, która nazwę zawdzięcza namalowanym na jej fasadzie postaciom elektorów Rzeszy (rekonstrukcja z 1995 r.). Zbarokizowano ją ok. 1772 r. Pod numerem szóstym stoi
 kamienica Pod Złotym Słońcem, przebudowana w 1727 r.; mieścił się tu reprezentacyjny zajazd. Zatrzymywali się w nim m.in. król Władysław Jagiellończyk, król Ferdynand I, cesarz Rudolf II. Kolejny budynek to obszerny
 Dwór Polski z gotycką sienią i takimiż piwnicami. Renesansowy charakter Dwór otrzymał ok. 1574 r. Tu z kolei zatrzymywał się królewicz Władysław Waza.
 Kamienica Pod Złotym Orłem (nr 4) posiada balkonowy, barokowy portal z 1707 r., przeniesiony z rozebranego w 1886 r. pałacu Schreyvoglów. Wysokim, schodkowym szczytem, ozdobionym figurami zwierząt heraldycznych, wznosi się najwyższy obiekt mieszczański starego Wrocławia -
 kamienica Pod Gryfami (nr 2). Wybudowano ją w duchu renesansu niderlandzkiego wedle projektu Fryderyka Grossa Starszego (dekoracje to dzieło Gerharda Hendrika) z lat 1587-89.

Budynki pierzei północnej - „Strony Targu Warzywnego" - zostały najmocniej zmienione od czasu powstania, kryjąc w sobie fragmenty nawet gotyckie, częściowo odsłonięte od strony podwórzy.

Pierzeja wschodnia - „Strona Zielonej Rury" - zdominowana jest budynkami secesyjnymi z pocz. XX w., jednymi z najciekawszych w kraju. Mieszczą się w nich placówki handlowo-bankowe. Przyciągająca wzrok stylowa narożna

 kamienica Pod Złotym Psem (nr 41) to pełna rekonstrukcja z 1995 r.

Bogata w ciekawe obiekty, mimo zniszczeń z czasu oblężenia, jest pierzeja południowa - „Strona Złotego Pucharu". W narożniku południowo-wschodnim wznosi się bogato dekorowana  secesyjna kamienica z 1903 r. (nr 13). Bardzo efektowną dekorację sztukatorską posiada  kamienica pod nr 18, jedna z najładniejszych na rynku. Nazwa gmachu pod numerem 19 ( Pod Starą Szubienicą) nie powinna odstraszać od skorzystania ze stylowych wnętrz restauracyjnych, pochodzących z końca XVI w. Trawertynem wyłożono w 1909 r. fasadę  kamienicy Pod Złotym Pucharem (nr 26).

Z południowo-zachodniego narożnika rynku można przejść na

 plac Solny, obszerną przestrzeń wytyczoną podczas drugiej lokacji miasta. Zwano go też pl. Polskim ze względu na główny kierunek pochodzenia większości sprzedawanych tam towarów. Obecnie sporą część jego powierzchni zajmuje popularny od dawna targ kwiatowy. Również tutejsze pierzeje są mocno zróżnicowane stylowo, przy czym największych zniszczeń doznała zachodnia, udanie zrekonstruowana. W pierzei północnej wyróżnia się pośrodku modernistyczna bryła biurowca, natomiast w narożniku południowo-wschodnim dominujący akcent stanowi 3,5-kondygnacyjna
 Stara Giełda z lat 1822-25, projektu znanego architekta Karla Ferdinanda Langhansa Młodszego; budynek posiada okazały fronton z portykiem. Wnętrza zostały zmienione w latach 1899-1906. Giełda posiada cechy neorenesansowe z elementami empire.

Stąd odchodzi ul. Ofiar Oświęcimskich, na początku której warto zwrócić uwagę na

 kamienicę Heinricha von Rybischa (nr 1-3), jednego z najbardziej zasłużonych wrocławskich patrycjuszy epoki renesansu. Posiada ona najpiękniejszy portal tego stylu w mieście, z ok. 1513 r. Uważne spojrzenie wychwyci scenę ... porodu!

Za pl. Solnym przebiega ul. Szajnochy, przy której znajduje się

 Biblioteka Uniwersytecka. Obejmuje ona dwa gmachy. Pod nr 10 jest to dawny wczesnoklasycystyczny pałac Wallenberg-Pachaly z lat 1785-87 projektu Karla Gottharda Langhansa Starszego, od XIX w. zwany Bibliotheca Nova. Łączy się z nim neogotycki, nieco wybujały w formie gmach, wyróżniający się czerwienią cegieł. Wzniesiono go w latach 1887-91 jako bibliotekę i kasę miejską, nazwaną imieniem Rhedigerów - niezwykle zasłużonych dla miasta patrycjuszy, m.in. mecenasów kultury. We wnętrzu wyróżnia się główna czytelnia - duża i krzyżowo sklepiona.

Po drugiej stronie ul. Kazimierza Wielkiego rozciąga się  Dzielnica Czterech Świątyń, zwana też Dzielnicą Wzajemnego Szacunku. Jest to rejon współpracy i poznawania się czterech religii i wyznań: ewangelickiego, rzymskokatolickiego, prawosławnego i mojżeszowego.

 Ewangelicko-augsburski (luterański) kościół Opatrzności Bożej przy ul. Kazimierza Wielkiego 29 to dawna świątynia dworska, użytkowana przez kalwinistów. Reprezentuje typową budowlę kalwińską z lat 1747-50 (projekt Johanna Boumanna Starszego). Wnętrze salowe na planie owalu, w tonacji biało-złotej, jakich już niewiele na Śląsku, z 2-kondygnacyjnymi balkonami, reprezentuje późny barok. Rokokowy już charakter posiada ołtarz ambonowy i prospekt organowy (poł. XVIII w.). Często odbywają się tu koncerty. W podwórzu między blokami, znajdującymi się przy ulicach św. Antoniego i Włodkowica (nr 5-9), ocalała
 synagoga Pod Białym Bocianem, która służyła okolicznej, dość rozległej żydowskiej części miasta. Okazałą budowlę zaprojektował Karl Ferdinand Langhans Młodszy, a wzniesiono ją w latach 1827-29. Poddano ją kilku przebudowom (najpoważniejsza w 1872 r., wtedy pojawiły się m.in. 3 klatki schodowe). Skonfiskowana przez nazistów, wróciła w 1945 r. do gminy mojżeszowej, która, nie będąc w stanie jej utrzymać, w 1969 r. oddała miastu budynek w stanie pełnego zdewastowania. Ponownie przejęta przez nią w 1996 r. kamienica została w ostatnich latach odremontowana. To interesujące klasycystyczne dzieło, z wysokimi oknami, posiada salowe wnętrze z 2-kondygnacyjnymi balkonami. Odbywają się tu koncerty i spotkania związane z kulturą żydowską. W otoczeniu synagogi znajdują się obiekty gminy.

Przy ciągnącej się ku zachodowi ul. św. Antoniego wznosi się w ciągu zabudowy wczesnobarokowy rzymskokatolicki

 kościół św. Antoniego z lat 1685-92, projektu nieznanego autora, później rozbudowany. Jednonawowe wnętrze w typie emporowo-halowym posiada szereg wartościowych elementów, w tym dekoracyjne ołtarze - wyróżniają się szczególnie cenny ołtarz św. Judy Tadeusza, dzieło znakomitego Jana Jerzego Urbańskiego z pocz. XVIII w., klasycystyczna ambona z ok. 1795 r., epitafia i płyty nagrobne. Ze świątynią sąsiaduje mało wyeksponowany klasztor z lat 1679-94, który po stu latach otrzymał południowe skrzydło szpitalne. Ostatnią tu świątynią jest gotycki 
 kościół św. Barbary przy ul. św. Mikołaja, obecnie katedra prawosławna Przenajświętszej Bogurodzicy. Na miejscu kaplicy cmentarnej rozpoczęto ok. 1446 r. budowę murowanej świątyni, ukończoną w 1570 r. już jako kościół ewangelicki. Silnie zniszczona w 1945 r., była długi czas nieczynna (przy częściowych pracach rekonstrukcyjnych); w 1963 r. przejęli ją prawosławni. Dość malownicza bryła, z licznymi płytami nagrobnymi i epitafiami na ścianach, zawiera pod stromym dachem 3-nawowe wnętrze halowe. Ruchome jego wyposażenie, stosownie do potrzeb nowych użytkowników, pochodzi z innych świątyń. Słynny ołtarz św. Barbary został zabrany do Warszawy.

Wybiegająca z powstałej w latach 60. ul. Kazimierza Wielkiego (na południe od rynku), ciasno zabudowana ul. Krupnicza doprowadza do jedynego w Polsce i to dobrze zachowanego pasa fos, okalających Stare Miasto. Tuż przed fosą wznosi się

 Nowa Giełda, okazały gmach w stylu neogotyckim z lat 1865-67, ozdobiony herbami i rzeźbami. Po II wojnie światowej użytkowana była jako obiekt sportowy. Za fosą widnieje rozległy, duży kompleks z czerwonej cegły, przypominający ponure zamczysko. To
 gmachy sądowe z lat 1845-51 projektu Carla Ferdinanda Busse (później powiększone), z którymi sąsiaduje nieco mniejszy, modernistyczny budynek policji z lat 1925-27. Nieco na wschód od niego - przy ul. Świdnickiej, popularnym ciągu handlowym i deptaku - stoi jeden z najciekawszych obiektów modernistycznych Wrocławia -
 dom towarowy, obecnie „Renoma" (przez starszych wrocławian nazywana „pedetem") projektu Hermanna Dernburga. Powstał on w konstrukcji stalowo-słupowej w latach 1928-30 dla sieci „Wertheim". W kierunku południowym odeń rozciąga się niezbyt duża KDM, a za nasypem i wiaduktem kolejowym - bardzo zniszczone w 1945 r. dzielnice, które do dzisiaj wypełniane są coraz nowocześniejszymi i śmielszymi budowlami (m.in. przy ul. Powstańców Śląskich, prowadzącej do autostrady, ma powstać reprezentacyjny ciąg zabudowy). Przy ul. Ślężnej zbudowano w latach 2005-08 ośrodek rekreacji wodnej (aquapark). Nieco dalej zachował się cmentarz żydowski, założony w poł. XIX w. i po powiększeniu liczący 4,6 ha powierzchni otoczonej murem. Po przeprowadzeniu konserwacji otwarto go w 1988 r. jako Muzeum Sztuki Cmentarnej, obejmujące ponad 12 tys. nagrobków o różnych stylach, a także liczne okazałe grobowce. Przeniesiono tu wiele macew ze zlikwidowanych cmentarzy; najstarsza - kantora Dawida - pochodzi z 1203 r. Obiekt ocalał po 1945 r. dzięki znajdującemu się tu grobowi Ferdynanda Lassalle'a (zm. 1864 r.), twórcy naukowego socjalizmu.

U wylotu z miasta, przy ul. Karkonoskiej, powstał jeszcze podczas oblężenia miasta  Cmentarz Oficerów Armii Radzieckiej (żołnierze pochowani są na Skowroniej Górze), zajmujący 5,3 ha. Wejścia nań prowadzą przez bramy zaakcentowane podwójnie ustawionymi czołgami (słynne T-34) i haubicoarmatami. Spoczywa tu 765 oficerów, w tym 2 niemieckich, którzy walczyli po stronie radzieckiej. Pod gloriettą znajduje się sarkofag gen. Iwana Siemionowicza Połubina. Począwszy od początku lat 90. XX w. cmentarz popada w coraz większe zapomnienie i dziś nie prezentuje się najlepiej.

Dalej, przy tej samej drodze wiodącej w kierunku autostrady, znajduje się konny tor wyścigowy i współcześnie zbudowany Gród Partynicki. W rekonstrukcji obiektu wykorzystanoł elementy pochodzące z różnych odkryć. Ostrokół wzorowano na grodzie w Zawadzie koło Opola, a otaczającą go fosę - na podłęczyckim Tumie. Wejście prowadzi przez bramę o norweskim wzorze, jednakże wg podobnej, międzysłupowej konstrukcji budowano i we Wrocławiu. Model chaty z czeskiej miejscowości Levý Hradec posłużył do wzniesienia kopii na Partynicach, podczas gdy odkrycie łaźni na wrocławskim Ostrowie Tumskim - do wykonania półziemianki.

Chlubą miasta jest duży

 Dworzec Główny przy ul. Piłsudskiego, wzniesiony na przedłużeniu zachowanej do dziś zabudowy kolejowej z 1842 r. Największa w ówczesnej Europie, rozciągnięta na 200 m bryła z wieżami, utrzymana w formie tudorsko-angielskiego neogotyku, powstała wg projektu Wilhelma Grapowa w latach 1855-57 (1899-1904 przebudowana dla podniesienia torowiska). Zachowując nadal dużą funkcjonalność, budynek podlega stałej modernizacji użytkowej. Przy tej samej ulicy wznosi się reprezentacyjny budynek
 Śląskiego Sejmu Krajowego (nr 74) o wysoce dekoracyjnej fasadzie neobarokowej z lat 1893-96, projektu Eduarda Blümmera, z monumentalnymi figurami atlantów. Przed 1939 r. mieścił się tu konsulat polski, a od 1945 r. pozostaje budynek we władaniu NOT (Naczelnej Organizacji Technicznej).

Na skwerku przy fosie - po części wykorzystującej dawne koryto Oławy - rozciętej ul. Świdnicką, postawiono w 2007 r.

 pomnik Bolesława Chrobrego na koniu, projektu Doroty Korzeniewskiej. Nieco dalej w stronę rynku stoi niewielki budyneczek
 kordegardy wartowni Bramy Świdnickiej z ok. 1809 r. (obecnie galeria sztuki) w formie neorenesansowej, później przebudowany. Jeszcze dalej wznosi się
 kościół Bożego Ciała, który powstał tu ok. 1318 r. jako obiekt przyszpitalny; w 1337 r. powierzono go joannitom z Sandomierza. Ok. 1350 r. rozpoczęli oni budowę nowej świątyni, trwającą do pocz. XVI w. Wtedy też kompleks klasztorno-szpitalny włączono w obręb miasta. Z różnych ciężkich doświadczeń najgorsze były zniszczenia z 1945 r., z których kościół podnosił się w latach 1955-70. Jest to 3-nawowa bazylika, regotycyzowana, o charakterystycznym schodkowym szczycie. W dość skromnym wyposażeniu wyróżniają się barokowy ołtarz główny i MB Bolesnej z 2. ćwierci XVIII w. Zachowały się fragmenty gotyckich polichromii oraz kilka epitafiów i płyt nagrobnych z XV i XVIII w.

Nieco w bok, na skraju parku, przy pl. Teatralnym 4 znajduje się

 resursa - budynek Stowarzyszenia Chrześcijańskich Kupców (dziś Teatr Lalek), powstały w latach 1890-92. Odznacza się reprezentacyjnym portykiem. Natomiast przy ul. Teatralnej 6/7 warto zwrócić uwagę na mało wyróżniający się, klasycystyczny obiekt, mieszczący placówki edukacyjne. Powstał on w latach 1823-25 dla gimnazjum realnego, które ukończyło wielu wybitnych Ślązaków.

Jasnością fasad, kolumnowym frontonem i przestrzennym wyodrębnieniem rzuca się w oczy

 gmach Opery przy ul. Świdnickiej 35, który wzniesiono wg projektu Karla Ferdinanda Langhansa Młodszego w latach 1839-41, nadając mu cechy klasycystyczno-neorenesansowe. Przeszedł on kilka przebudów, w tym ostatnią w latach 2000-06, połączoną z gruntownym remontem. Niezwykle bogato dekorowana widownia należy do najpiękniejszych polskich wnętrz teatralnych.

Z Operą sąsiaduje neobarokowy, reprezentacyjny

 hotel-restauracja „Monopol" (ul. Modrzejewskiej 2), postawiony w latach 1893-95 i wzbogacony o balkonowy portyk w 1937 r. Z nastrojowymi wnętrzami w stylu fin de siècle był do niedawna ekskluzywną wizytówką Wrocławia. Po niedawnej sprzedaży obiektu jego wyposażenie jest wymieniane.

Zaraz obok wznosi się wysoka gotycka bryła wciśniętego między zabudowę

 kościoła św.św. Stanisława, Wacława i Doroty. Osobliwa jest historia jego powstania, związana z krokami podjętymi przez cesarza Karola IV, któremu podlegało miasto, wobec Kazimierza Wielkiego, który nie mógł pogodzić się z utratą Śląska i czuł się odpowiedzialny za polską ludność skonfliktowaną z napływowymi Niemcami. Jako pamiątkę spotkania monarchów we Wrocławiu w 1351 r. i wotum pojednania cesarz ufundował kościół świeżo osiadłym wtedy augustianom właśnie tu, poza murami miejskimi. W 1381 r. była gotowa część z prezbiterium i wieżą, ok. 1400 r. powstała nawa główna. Po reformacji klasztor opustoszał i został przekazany franciszkanom.

W latach 1594-1612 zmienił się, jak w przypadku wielu innych wrocławskich kościołów, sposób użytkowania świątyni; budynek stał się m.in. miejską zbrojownią. Po pożarze w 1686 r. odbudowano go dopiero po 20 latach, dokonując równocześnie barokizacji wnętrza.

Poza szkodami wojen śląskich i nieznacznych przeróbek w XIX w. w 1945 r. kościół nie doznał większych zniszczeń. Jasne wnętrze 3-nawowej hali przykryte jest dekoracyjnym sklepieniem gwiaździstym. Jego wyposażenie, głównie barokowe, reprezentuje wysoką klasę. Szczególnie cenny jest naścienny, niezwykle ozdobny pomnik nagrobny Heinricha Gottfrieda Spaetgena, wykonany w stylu rokokowym w latach 1752-53 przez znakomitego rzeźbiarza Franza Josepha Mangoldta.

Klasztor po sekularyzacji był różnie użytkowany i został ostatecznie rozebrany w 1890 r. (miejsce to zajmuje dziś hotel „Monopol").

Kierując się na wschód, docieramy do pozostałości pruskiego

 pałacu królewskiego między pl. Wolności a ul. Kazimierza Wielkiego. Powstał on przez połączenie barokowego pałacu Spaetgenów z 1719 r. (przy tej drugiej ulicy, z dużym dziedzińcem między trzema skrzydłami; obecnie w remoncie) z klasycystyczną częścią, powiększaną stopniowo od 1751 r. Posiadała ona okazały fronton z szerokimi schodami, ale uległa znacznemu zniszczeniu. W ramach zacierania śladów niemieckości została rozebrana w połowie lat 50. XX w.

Z północno-zachodniego narożnika rynku widać dwie kamieniczki, różniące się wysokością i połączone barokową bramką. Dało to okazję do nazwania ich „Jasiem" i „Małgosią" (wyższy budynek). To resztki

 domów altarystów (opiekunów ołtarzy) z XIV-XV w. Niższy (ul. św. Mikołaja 1) zachował skromną, gotycką formę, podczas gdy drugi (ul. Odrzańska 39/40) poddany został barokizacji fasad; dziś mieści się w nim siedziba Towarzystwa Miłośników Wrocławia (obsługa przewodnicka, wydawnictwa, kawiarnia). W obu zachowały się fragmenty gotyckiej kamieniarki i renesansowe, polichromowane stropy.

Za nimi stoi oryginalny

 pomnik ewangelickiego ks. Dietricha Bonhoeffera (ur. 4 II 1906 r. we Wrocławiu, zamordowany 9 IV 1945 r. w obozie we Flossenburgu), najwybitniejszego teologa protestanckiego XX w., antyfaszysty. Jest to kopia berlińskiego dzieła Karla Biedermanna, podarowana miastu przez władze Berlina w 1999 r.

Nad tymi obiektami i rozległą okolicą z wieloma ciekawymi budynkami, także z ostatnich lat, góruje potężna sylweta pierwotnie mieszczańskiego, do 1945 r. ewangelickiego, współcześnie garnizonowego

 kościoła św. Elżbiety. Na miejscu świątyni z poł. XIII w. stanęła w latach ok. 1378-1450 monumentalna 3-nawowa bazylika, jedna z największych na Śląsku, o długości 66 m, szerokości 10 m i wysokości 30 m. Najpóźniej powstała wieża miała 130 m (!) wysokości, ale zniszczona przez huragan w 1529 r. mierzy dziś 83 m. Na galeryjce podhełmowej znajduje się dostępna dla zwiedzających platforma widokowa. O ile z walk w 1945 r. kościół wyszedł dość obronną ręką, to niepowetowane straty przyniosły pożary: w 1975 i - szczególnie wielki - w 1976 r., który całkowicie zniszczył drewniane wyposażenie (w tym wspaniałe, słynne barokowe organy) i wiele elementów kamieniarskich. Odbudowa trwała do 1996 r., nadal prowadzi się konserwację najbogatszego na Śląsku zespołu różnowiekowych epitafiów (pierwotnie ponad 80). Reprezentująca bogactwo wrocławskiego mieszczaństwa od czasów reformacji świątynia zwana była „matką ewangelickich kościołów Śląska". Wnętrze zostało regotycyzowane, w wielu miejscach widać ślady spalenizny. Mimo to zachowało się dużo cennej kamieniarki gotyckiej, renesansowej i barokowej, szczególnie w kaplicach. Zaliczają się do niej niekiedy przebogate epitafia wielu wybitnych postaci. Ambona z 1652 r. i ołtarz główny z 1653 r. reprezentują wczesny barok, przy nim znajduje się niezwykle wysokie, kamienne rzadkiej wartości sakramentarium z 1455 r.

Za kościołem, poprzecznie do prowadzącej ku rzece ul. Odrzańskiej, ulokowana jest krótka, urokliwa uliczka

 Jatki, nazwę swą zawdzięczająca czynnym tu niegdyś sklepikom mięsnym. Dziś ich przeszłość przypominają brązowe figurki zwierząt hodowlanych. Po rewaloryzacji zespołu w końcu lat 70. pod szerokimi okapami mieszczą się artystyczne galeryjki i sklepiki.

Bardziej na zachód, tuż przy Odrze, zachował się jeden z najstarszych kompleksów europejskich tego typu -

 Arsenał Mikołajski (ul. Cieszyńskiego 9). Wzniesiono go po 1459 r. przy murach miejskich, przebudowując i powiększając w następnych wiekach. Posiada on cztery skrzydła dwupiętrowe, nakryte dość stromymi dachami. Mieści obecnie placówki muzealno-archiwalne.

Wychodząc z rynku w kierunku północnym przejściem koło popularnego baru „Witaminka", udać się można do Uniwersytetu. Po drodze, przy ul. Więziennej, znajduje się osobliwy zabytek -

 gotyckie więzienie, dziwnym trafem ocalałe mimo wojen i przebudów okolicy. Powstało ono w 1. poł. XIV w. jako niska wieża, do której dodano ok. 1500 r. trzy skrzydła, stąd posiada wewnętrzny, urokliwy dziedzińczyk. Po gruntownej restauracji w latach 1971-75 (m.in. przywrócono drewniane galeryjki) mieści się tu placówka PAN i kawiarenka.

 Uniwersytet, chluba miasta, rozlokował się na linii dawnych murów miejskich, wzdłuż Odry. Niechęć ewangelickich władz miasta dla inwestycji jezuitów spowodowała, że musieli się oni zadowolić podarowanym zakonowi przez cesarza w 1659 r., zniszczonym zamkiem lewobrzeżnym; po wyburzeniu budynku i kamieniczek na wykupionych sąsiednich działkach przy murach miejskich, a więc na peryferiach Starego Miasta, wybudowali w latach 1728-42 swoją siedzibę. Największy barokowy gmach Wrocławia o długości fasady 171 m otrzymał wkrótce dodatkowe części, łącząc się z kościołem pw. Imienia Jezus. Do dekoracji wnętrz zaangażowano najwybitniejszych w tym czasie artystów Europy Środkowej. Wojny śląskie nie pozwoliły jednak dokończyć całości inwestycji. Z tego względu plan budowli nie jest pełny i załamuje się w usytuowaniu, a jej widok jest najlepszy zza Odry. W 1945 r. obiekt został poważnie uszkodzony, ale ocalały najcenniejsze jego części.

Wejście prowadzi przez balkonowy portal z rzeźbami Johanna Albrechta Siegwitza. Ku górze wyrasta niezbyt wysoka wieża astronomiczna z tarasem widokowym dostępnym dla zwiedzających. Na prawo na parterze znajduje się wspaniale zrekonstruowana w latach 1993-97 Aula Muzyczna, pierwotnie kaplica i oratorium. Na wyższe kondygnacje prowadzi ozdobny, dwutraktowy westybul z freskami Feliksa Antona Schefflera. Na I piętrze w skrzydle zachodnim mieści się jedno z najpiękniejszych w Europie Środkowej wnętrz - Aula Leopoldyńska, bogato dekorowana malowidłami (w tym wielkim freskiem sklepiennym) Johanna Christopha Handke i rzeźbami (m.in. cesarzy za pulpitami rektorskimi) Franza Josepha Mangoldta. Na parapecie balkonu umieszczono popiersie pierwszego kuratora uczelni, hr. Johanna Antona Schaffgotscha, zaś na sklepieniu - ukoronowaną Silesię, personifikację Śląska, a po jej bokach - z lewej boga Odry, Viadrinusa z wiosłem, z prawej - personifikację Wrocławia. Znakomita akustyka i nastrojowe wnętrze wykorzystywane są do organizowania koncertów i ważnych spotkań, nie tylko akademickich. Klatka schodowa prowadzi wyżej do Muzeum Uniwersyteckiego i tarasu widokowego.

Łącznik spaja Uniwersytet z bezwieżowym

 kościołem pw. Imienia Jezus z lat 1689-98, powstałym na miejscu wschodniego skrzydła zamkowego. Halowo-emporowe wnętrze posiada wspaniałe, późnobarokowe wyposażenie z pocz. XVIII w. Projektantem świątyni i wykonawcą wielu jej elementów (w tym monumentalnego ołtarza głównego) był znakomity artysta, jezuita o. Krzysztof Tausch. Pracowali tu też artyści znani z Uniwersytetu.

Po wschodniej stronie rynku wybija się w panoramie wysoki, dwuwieżowy

 kościół św. Marii Magdaleny (po 1960 r. katedra Kościoła Polskokatolickiego), mocno zniszczony w 1945 r. Jest to okazała 3-nawowa bazylika z lat 1342-60; na jej ścianach podziwiać można wiele cennych późnogotyckich i renesansowych epitafiów. W elewacji południowej znajduje się nader cenny zabytek - jeden z najpiękniejszych portali romańskich w tej części kontynentu. Powstał on w latach ok. 1150-75, a wmurowano go tu ok. 1546 r., po rozebraniu opactwa na Ołbinie. Wygłoszenie w kościele w 1523 r. pierwszego kazania luterańskiego przez ks. Johannesa Hessa upamiętnia płaskorzeźbiona tablica na wschodniej ścianie prezbiterium, częściowo uszkodzona po 1945 r. Wnętrze fascynuje ogromem, aczkolwiek zachowały się w nim tylko kamienne elementy dekoracyjne, jak piękne sakramentarium z 1410 r., renesansowa ambona z 1581 r. oraz epitafia w kaplicach bocznych, zwłaszcza cenny nagrobek Adama Caspara von Artzata (zm. 1677 r.) dłuta znakomitego Matthiasa Rauchmüllera. Tu również często odbywają się koncerty.

W sąsiedztwie, na skrzyżowaniu ul. Oławskiej i Szewskiej, można podziwiać przykłady współczesnej architektury: na jednym rogu stoi ciekawy modernistyczny

 dom towarowy „Kameleon", projektu Ericha Mendelsohna z 1927 r., na drugim - przeszklony obiekt o podobnym przeznaczeniu z 2. poł. lat 90. XX w. U wschodniego wylotu tej ulicy wznosi się niewielki, wręcz uroczy dzięki swojej malowniczej, gotyckiej sylwecie
 kościół św. Krzysztofa, użytkowany przez ewangelicki zbór niemieckojęzyczny. Od pocz. XV w. stoi on na miejscu starszej kaplicy cmentarnej. W XVII-XVIII w. uzyskał przybudówki. Silnie zniszczony w 1945 r., był odbudowany do końca lat 50. Wśród licznych epitafiów i płyt nagrobnych wyróżnia się barokowa scena Upadku Chrystusa pod Krzyżem, dzieło Christopha Hacknera z ok. 1741 r. Nastrojowe, kameralne wnętrze kryje ołtarzowy tryptyk z końca XVI w.

Jeszcze dalej, tuż przed fosą, w podziemnym przejściu znajdują się częściowo zrekonstruowane fragmenty

 Bramy Oławskiej. Za nią widać plac, na którym powstaje hotel „Hilton", ale dominantą jest czerwony, wysoki gmach
 Poczty Głównej, pierwotnie Czekowej (ul. Krasińskiego 1-9), powstałej jako pierwszy wrocławski wieżowiec (43 m wysokości i 142 m długości frontonu) wedle projektu Lothara Neumanna w latach 1926-29. Ściany budynku są dość obficie ozdobione płaskorzeźbami figuralnymi i rodzajowymi z terakoty.

Większą część pustego do niedawna - wskutek wojennych zniszczeń - pl. Dominikańskiego zajmuje okazała

 Galeria Dominikańska projektu Edwarda Lacha z lat 1995-2001, postawiona na miejscu średniowiecznej osady. Skrywa ona nieco
 kościół św. Wojciecha, jeden z najstarszych w mieście. Obecną formę - po zniszczeniach mongolskich - przyjął na przeł. XIII i XIV w. Kolejną klęskę spowodowała II wojna światowej, po której odbudowa trwała do 1963 r. Ocalała bogato dekorowana kaplica bł. Czesława - pierwszego opata dominikanów, przybyłych tu ok. 1222 r. z Krakowa. Dzieła rzeźbiarskie wyszły spod dłuta Jerzego Leonarda Webera (1719-24), zaś piękny portal wykonał Franz Joseph Mangoldt. Szczątki patrona umieszczone są na ołtarzu w ozdobnym relikwiarzu w formie sarkofagu.

Nieco dalej, przy ul. Bernardyńskiej 5, sporą przestrzeń zajmuje

 zespół pobernardyński - klasztor z wirydarzem i kościół, powstały na przeł. XV i XVI w. Mocno zniszczony w 1945 r., a następnie udanie zrekonstruowany, mieści Muzeum Architektury, w którym obejrzeć można wiele detali z nieistniejących budowli. Po drugiej stronie parku wznosi się oryginalna rotunda Panoramy Racławickiej z lat 1961-67, w której eksponowane jest to słynne dzieło o wymiarach 120 x 15 m autorstwa Jana Styki, Wojciecha Kossaka i zespołu. Obraz przywieziono do Wrocławia ze Lwowa po 1945 r. Panoramę udostępniono publiczności - wskutek politycznych oporów - dopiero w 1985 r. Ze względu na dużą popularność dzieła bywają trudności w zwiedzaniu. W sąsiedztwie stoi neorenesansowy budynek z lat 1883-86 - dawna rejencja wrocławska, po 1945 r. - Muzeum Śląskie, a następnie Narodowe.

Przemieniona w deptak ul. Szewska (dojście z rynku ul. Wita Stwosza, Oławską lub ul. Kurzy Targ) wiedzie ku Odrze, mijając obiekty uniwersyteckie w dawnych pałacach miejskich oraz niewielki gotycki

 kościół św. Macieja (dawny zamkowy), przebudowany ok. 1253 r., a powiększony w XIV w. Stoi przed nim wysokiej klasy figura św. Jana Nepomucena, dzieło Jana Jerzego Urbańskiego z 1723 r. Z boku, przy pl. Nankera, znajduje się klasztor Urszulanek z
 kościołem św. Klary, wzniesionym po 1241 r., a zbarokizowanym w latach 1699-1701. Mieści się w nim Mauzoleum Piastów Wrocławskich z grobowcami i płytami licznych tutejszych Piastowiczów, a także - w srebrnej urnie - serce księżnej Karoliny, ostatniej z rodu. Obok stoi monumentalny
 kościół św.św. Wincentego i Jakuba z lat 1240-70, przebudowany w następnym stuleciu i mocno zniszczony w 1945 r. (odbudowa trwała aż do lat 80.). W podziemiu świątyni spoczywa Henryk II Pobożny. Obiekt użytkowany jest przez wiernych greckokatolickich. Unikatową wartość posiada znajdujący się po drugiej stronie ulicy duży fragment późnoromańskiego  Domu Panien Trzebnickich, osłonięty szklanym pawilonem, podczas zabudowy Nowego Targu w latach 60. XX w. okryty nieciekawymi blokami betonowymi. To najstarszy świecki obiekt w mieście, powstały na pocz. XIII w., dziś mieszczący galerię fotografiki. Perspektywę zamyka
 Hala Targowa o zróżnicowanej, wyróżniającej się bryle, zbudowana w latach 1906-08 wedle projektu Richarda Plüdemanna. Za nią ciągną się resztki murów miejskich z basztą.

Nad Odrą w stronę Uniwersytetu rozciąga się kompleks dawnego

 klasztoru Premonstratensów (norbertanów) o genezie gotycko-renesansowej, ale przebudowanego w latach 1678-99; przylega on do kościoła św.św. Wincentego i Jakuba. Po zniszczeniach 1945 r. został odbudowany i przeznaczony w 1970 r. na Wydział Filologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego. Za nim wznosi się były
 klasztor Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą (ul. Szewska 37). Dawny zespół różnych obiektów uległ przebudowie w latach 1690-1715 wedle projektu Jeana Baptiste'a Mathieu. W 1810 r. ulokowano w nim znane Gimnazjum św. Macieja, a po odbudowie w latach 1946-47 umieszczono tu większą część zbiorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich - skarbnicę kultury polskiej. Gmach wyróżnia się ośmioboczną kopułą z latarnią.

Z

 Mostu Piaskowego koło Hali Targowej rozpościerają się szerokie widoki. W jedną stronę - na Ossolineum, Uniwersytet i odrzańskie wyspy, w drugą - na Wzgórze Polskie z częściowo odsłoniętym Bastionem Ceglarskim, Muzeum Narodowym, obszernym gmachem Urzędu Wojewódzkiego (Nowa Rejencja) z lat 1936-39 oraz Mostem Grunwaldzkim - unikatową w świecie konstrukcją wiszącą z lat 1908-10. Pasy podtrzymujące mostu zbudowane są (jako jedyne w świecie) z płaskich, nitowanych blach.

Wschodnim skrajem Wyspy Piaskowej, pozbawionej części zabudowy wskutek działań ostatniej wojny, prowadzi nastrojowy

 bulwar Piotra Włostowica.

Po stronie zachodniej ul. św. Jadwigi - fragmentu pradawnego szlaku przechodzącego tu przez Odrę, wznosi się nieduży

 kościół św. Anny z lat 1375-96, później zbarokizowany. W czasie oblężenia Niemcy przerzucili doń cenne rękopisy, starodruki i muzykalia Biblioteki Uniwersyteckiej. Popiół, powstały wskutek ich spalenia, spowodowanego przez pocisk, osiągnął miąższość 6 m. Obecnie mieści się tu cerkiew prawosławna św.św. Cyryla, Metodego i Anny. Nieco dalej stoi późnogotycki kościół klasztorny, przerobiony na obiekt mieszkalny. Główną część terenu zajmuje dawny
 klasztor augustiański, ufundowany przez Piotra Włostowica ok. 1149 r. Obecny gmach z dziedzińcem powstał w barokowej formie w latach 1709-30, zaś jeszcze w latach 1789-1802 dobudowano wschodnie skrzydło. Pod koniec oblężenia w 1945 r. w podziemiach mieściło się dowództwo Festung Breslau. Po zakończonej w 1958 r. odbudowie ulokowano tu zbiory specjalne Biblioteki Uniwersyteckiej: śląsko-łużyckie, kartograficzne, muzyczne, starodruki i rękopisy. Przed fasadę wystaje gotycka bryła jednej z najpiękniejszych śląskich świątyń:
 kościół NMP na Piasku. Wspaniała 3-nawowa hala pochodzi z lat 1334-80; powstała w miejscu wcześniejszej, romańskiej budowli, ufundowanej przez Marię, żonę Włostowica. Silnie zniszczona w 1945 r., utraciła bogate wyposażenie barokowe; obecne zostało przeniesione z innych obiektów i również reprezentuje ten styl. Szczególnie poruszające jest wnętrze, któremu duża ilość wysokich kolumn nadaje wygląd kamiennego lasu. W ołtarzu głównym mieści się gotycki pentaptyk z XV w. Nastrojowego oświetlenia dostarczają barwne witraże Teresy Reklewskiej z 1966 r. Ogromną wartość artystyczną i historyczną posiada znajdujący się w południowej nawie słynny tympanon romański, ufundowany ok. 1175 r. przez Marię. Znajduje się na nim szokujący w dawnych czasach łaciński napis: Ja, Maria, Tobie, Mario, ofiarowuję [ten kościół], objaśniający wykutą scenę.

Z Mostu Młyńskiego obok kościoła można przejść na dalsze wyspy. Rozciągają się za nim typowe dla schyłku XIX w. osiedla mieszkaniowe, w ostatnich latach wzbogacane o nowoczesne budynki różnego przeznaczenia. Na wschód od Piasku leży największa tu wyspa odrzańska -

 Ostrów Tumski. Po zasypaniu na pocz. XIX w. części koryta rzeki (pozostałością jest staw w Ogrodzie Botanicznym) Ostrów utracił swój wyspowy charakter. Później dokonano zmian w jego rozplanowaniu i zabudowie, dodatkowo pogłębionych po 1945 r. Zachodni skraj Ostrowa to serce Wrocławia i miejsce jego narodzin. Pamiątką tego faktu jest resztka piastowskiego zamku -
 kościół św. Marcina, wzniesiony na planie ortogonalnym w XIII w., później nieco zmieniony i odbudowany w latach 1958-68. W okresie międzywojennym odprawiano tu nabożeństwa w języku polskim. Wśród niewielkich pozostałości zamku zachowała się część murów na terenie sąsiedniego klasztoru (dużą część z nich wyburzono pod koniec lat 60. XX w.). Przed wspomnianym kościołem stoi surowa bryła pomnika papieża Jana XXIII z 1968 r. dłuta Ludwiki Nitschowej z napisem-tytułem słynnej encykliki: Pacem in terris („Pokój na ziemi"). Stąd podziwiać można malowniczy widok - szczególnie w słoneczne popołudnia - na bodaj najpiękniejszy śląski
 kościół Św. Krzyża. To wyjątkowo okazała, dwupoziomowa fundacja Henryka IV Probusa z lat 1288-95, rozbudowana w latach 1320-50, przewidziana na książęcą nekropolię. Ma ona 69 m długości, 44 m szerokości i 19 m wysokości oraz strzelistą wieżę, liczącą 69 m wysokości. Z zewnątrz bardziej przypomina zamek niż świątynię. Wielokrotnie pustoszone wnętrze posiada skromne wyposażenie, a wspaniała książęca tumba znajduje się we wrocławskim Muzeum Narodowym. Nad górnym wejściem umieszczono tympanon fundacyjny, uwieczniający fundatora z żoną Matyldą. Z tutejszą kapitułą związany był, ale tylko formalnie, Mikołaj Kopernik. Dolna część budowli używana jest przez grekokatolików.

Na placyku przed kościołem ustawiono wysokiej klasy

 pomnik św. Jana Nepomucena dłuta Jana Jerzego Urbańskiego z 1732 r. (pierwszy we Wrocławiu na otwartym powietrzu). Obok znajduje się dawny sierociniec (Orphanotropheum) - barokowa budowla z lat 1702-15, z przylegającym doń gotyckim
 kościołem św.św. Piotra i Pawła z poł. XV w. (niedostępnym dla zwiedzających). Wzdłuż ul. Katedralnej ciągną się domki, w większości pochodzące z XVI i XVII w. W południowym ciągu kamieniczek mieści się Pałac Arcybiskupi z 1792 r. projektu Karla Gottharda Langhansa z 1792 r., a obok - Kuria Metropolitalna, klasycystyczna budowla z lat 1795-1802, wzniesiona na miejscu starszej i rozbudowana w kierunku Odry.

Dominantą całego Ostrowa jest

 archikatedra św. Jana Chrzciciela z wysokimi wieżami, których smukłe iglice pochodzą z 1991 r.; łączna wysokość budynku wynosi 93 m. Na wieży północnej znajduje się platforma widokowa z windą (wejście z nawy). Wschodnia część świątyni, czwartej z rzędu w tym miejscu, pochodzi z lat 1244-68 i jest najstarszą w pełni gotycką tego typu budowlą w Polsce (później wzorowano się na niej przy budowie katedry na Wawelu). Zasadniczy korpus 3-nawowej bazyliki to dzieło biskupa Nankera z lat 1320-50. Kaplice boczne powstały w XIV-XVI w. Po 70-procentowym zniszczeniu (wybuch magazynu amunicji po północnej stronie obiektu) świątynia została pieczołowicie odbudowana i regotycyzowana. Mimo zniszczeń wnętrze zawiera wielką liczbę godnych uwagi elementów, jak epitafia i płyty nagrobne biskupów wrocławskich, barokowa ambona z płaskorzeźbami Urbańskiego czy ołtarz główny z płaskorzeźbą w brązie (1617). Istnymi perłami baroku są dwie kaplice, wieńczące apsydę. Południowo-wschodnia (prawa) - dostęp kontrolowany (bramka), została poświęcona św. Elżbiecie w latach 1716-24 z fundacji kard. Fryderyka Heskiego, pochodzącego z jej rodziny. Wyposażenie, w tym okazały pomnik fundatora, to prace znakomitych artystów włoskich, głównie Giacomo Scianziego i Carla Rossiego. Symetryczna kaplica Elektorska powstała dzięki arcybiskupowi Franciszkowi Ludwikowi Neuburgowi, elektorowi trewirskiemu (stąd nazwa), w latach 1683-1732 z przeznaczeniem sepulkralnym. Zaprojektował ją światowej sławy wiedeńczyk Johann Bernhard Fischer von Erlach, a jej motywem przewodnim jest Stare i Nowe Przymierze. Spośród znakomitych twórców wyposażenia należy wymienić rzeźbiarza Ferdynanda Maksymiliana Brokofa. Godna uwagi jest również kaplica z 1408 r., poświęcona św. Janowi Chrzcicielowi, przebudowana w 1517 r. Pośrodku stoi w niej sarkofag biskupa Przecława z Pogorzeli (4. ćwierć XIV w.).

Od północno-wschodniej strony katedry wznosi się - niewiele wyróżniający się z otoczenia - romański

 kościół św. Idziego z ok. 1220 r., połączony napowietrznym łącznikiem z „kluską" (nazwa pochodzi od rzeczywistej kluski, wg legendy zamienionej w kamień) z późnogotycką siedzibą kapituły, która (wraz z sąsiednim barokowym pałacykiem) mieści Muzeum Archidiecezjalne. Za jego neogotycką częścią rozciąga się 7,4-hektarowy Ogród Botaniczny UWr (Uniwersytetu Wrocławskiego) z lat 1811-16. Otwarte stanowiska i szklarnie o powierzchni 3,3 tys. m2 umożliwiają poznanie ponad 11,5 tys. gatunków roślin z całego świata.

Za zmodernizowanym i zabudowanym w latach 2004-08 pl. Grunwaldzkim, w rejonie którego znajdują się obiekty wyższych uczelni, rozciągają się tereny klinik. Most Zwierzyniecki nad starą Odrą wprowadza na „wielką wyspę" - część miasta odciętą od zachodu i północnego zachodu wybudowanymi w latach 1913-17 równoległymi kanałami: Powodziowym i Żeglugowym. Największą budowlą jest tu

 Hala Ludowa, powstała w latach 1911-13 wedle projektu Maksa Berga dla upamiętnienia prusko-rosyjskiego zwycięstwa nad Napoleonem pod Lipskiem w 1813 r. (zginął tam książę Józef Poniatowski) i wpisana w 2006 r. na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO pod nazwą Hala Stulecia. Jako pierwsza na świecie otrzymała kopułę żelbetową o rozpiętości 65 m, pod którą odbywają się dziś różne wielkie przedstawienia i spotkania. Hala należy do najważniejszych dzieł architektonicznych na świecie. Po drugiej stronie ul. Wróblewskiego ciągną się dawne tereny wystawowe, dziś przyłączone do Ogrodu Zoologicznego. Założony w 1865 r., jest najstarszym ZOO w Europie. Po II wojnie światowej przez wiele lat prowadzili go Hanna i Antoni Gucwińscy.

Na skraju rozległego, 100-hektarowego

 Parku Szczytnickiego, powstałego na drodze darowizny na rzecz miasta z rąk małżeństwa książąt Hohenlohe-Ingelfingen (później stopniowo okrawanego pod inwestycje) i posiadającego duże walory estetyczno-edukacyjne, na zapleczu Hali Ludowej rozciąga się Ogród Japoński - jeden z niewielu śladów po Wystawie Światowej, która odbyła się we Wrocławiu w 1913 r. Urządzony został przez najwybitniejszego wówczas europejskiego japonistę, hr. Fritza von Hochberga, przy udziale japońskiego ogrodnika Mankichi Arai. W latach 1996-99 miała miejsce rewaloryzacja ogrodu przy udziale specjalistów z Nagoi, dzięki czemu całość odpowiada oryginalnej japońskiej sztuce ogrodowej przy nawiązaniu do założeń z 1913 r. W pobliżu stanął w parku drewniany
 kościół św. Jana Nepomucena z XVI w., otoczony grabami, klonami i platanami. Przeniesiono go tu ze Starego Koźla z okazji Wystawy Światowej.

W dalszej części wyspy mieszczą się zbudowane z okazji wystawy domy o ciekawych rozwiązaniach, tworzące bardzo oryginalne (Sępolno) i atrakcyjne, willowe (Biskupin, Zalesie) osiedla.


Po regionie oprowadza: Krzysztof R. Mazurski

Obiekty dodane przez użytkowników:
Muzeum Architektury
Jedyne w Polsce Muzeum Architektury mieści się w pobernardyńskim zespole klasztornym z XV wieku, który składa się z kościoła św. Bernardyna ze Sienny i czworoboku klasztornego wokół wirydarza. Jako jedna z nielicznych zachowanych budowli średniowiecznych tego typu na Śląsku, należy do najcenniejszych zabytków Wrocławia. Na szczególną uwagę zasługuje wirydarz, który - widoczny z wnętrz muzeum - przyciąga zwiedzających swoim niepowtarzalnym urokiem. Muzeum jest członkiem-założycielem Światowej Konfederacji Muzeów Architektury (ICAM). Muzeum spełnia ważną rolę jako instytucja kulturalna, w której odbywają się - poza wystawami - festiwale, koncerty, przedstawienia teatralne, promocje najnowszych technologii związanych z architekturą.
Muzeum Narodowe
Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego
Obejmuje cztery obiekty: Aulę Leopoldyńską, Aulę Muzyczną, Wieżę Matematyczną i Salę Longchampsa.
Rynek
Jeden z największych tego typu w Europie plac, ustanowiony w czasie lokacji po 1241 r. Wytyczony na planie prostokąta, posiada powierzchnię 3,7 ha przy rozmiarach 172 x 207 m.
Kamienica Pod Złotym Psem
Wschodnia strona rynku zdominowana jest budynkami secesyjnymi z pocz. XX w., jednymi z najciekawszych w kraju.
Biblioteka Uniwersytecka
Obejmuje ona dwa gmachy, pierwszy to dawny wczesnoklasycystyczny pałac Wallenberg-Pachaly z lat 1785-87 projektu Karla Gottharda Langhansa Starszego, od XIX w. zwany Bibliotheca Nova. Łączy się z nim neogotycki, nieco wybujały w formie gmach, wyróżniający się czerwienią cegieł.
Synagoga Pod Białym Bocianem
Okazałą budowlę zaprojektował Karl Ferdinand Langhans Młodszy, a wzniesiono ją w latach 1827-29. Odbywają się tu koncerty i spotkania związane z kulturą żydowską.
Cerkiew Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy
Obecnie jest to katedra prawosławna Przenajświętszej Bogurodzicy. Słynny ołtarz św. Barbary został zabrany do Warszawy.
Gmachy sądowe
Kompleks z czerwonej cegły, przypominający ponure zamczysko, z lat 1845-51 projektu Carla Ferdinanda Busse.
Resursa
Budynek Stowarzyszenia Chrześcijańskich Kupców, powstały w latach 1890-92. Dziś znajduje się w nim Teatr Lalek.
Opera
Gmach wzniesiono wg projektu Karla Ferdinanda Langhansa Młodszego w latach 1839-41, nadając mu cechy klasycystyczno-neorenesansowe. Niezwykle bogato dekorowana widownia należy do najpiękniejszych polskich wnętrz teatralnych.
Domy altarystów
Są to dwie kamieniczki, różniące się wysokością i połączone barokową bramką. Dało to okazję do nazwania ich „Jasiem" i „Małgosią".
Kościół św. Elżbiety
Na miejscu świątyni z poł. XIII w. stanęła w latach ok. 1378-1450 monumentalna 3-nawowa bazylika, jedna z największych na Śląsku, o długości 66 m, szerokości 10 m i wysokości 30 m.
Arsenał Mikołajski
Wzniesiono go po 1459 r. przy murach miejskich, przebudowując i powiększając w następnych wiekach. Posiada on cztery skrzydła dwupiętrowe, nakryte dość stromymi dachami. Mieści obecnie placówki muzealno-archiwalne.
Katedra św. Marii Magdaleny
Jest to okazała 3-nawowa bazylika z lat 1342-60; na jej ścianach podziwiać można wiele cennych późnogotyckich i renesansowych epitafiów.
Kościół św. Krzysztofa
Od pocz. XV w. stoi on na miejscu starszej kaplicy cmentarnej. Wśród licznych epitafiów i płyt nagrobnych wyróżnia się barokowa scena Upadku Chrystusa pod Krzyżem, dzieło Christopha Hacknera z ok. 1741 r.
Kościół św. Wojciecha
Swoją obecną formę przyjął na przeł. XIII i XIV w.
Kościół św.św. Wincentego i Jakuba
Świątynia pochodzi z lat 1240-70, przebudowany w następnym stuleciu i mocno zniszczony w 1945 r. W podziemiu świątyni spoczywa Henryk II Pobożny.
Klasztor Premonstratensów
Kompleks klasztoru o genezie gotycko-renesansowej, przebudowany w latach 1678-99. Przylega on do kościoła św.św. Wincentego i Jakuba.
Klasztor augustiański
Obecny gmach z dziedzińcem powstał w barokowej formie w latach 1709-30, zaś jeszcze w latach 1789-1802 dobudowano wschodnie skrzydło. Pod koniec oblężenia w 1945 r. w podziemiach mieściło się dowództwo Festung Breslau.
Ostrów Tumski
Największa wyspa odrzańska. Po zasypaniu na pocz. XIX w. części koryta rzeki Ostrów utracił swój wyspowy charakter.
Kościół Św. Krzyża
To wyjątkowo okazała, dwupoziomowa fundacja Henryka IV Probusa z lat 1288-95, rozbudowana w latach 1320-50, przewidziana na książęcą nekropolię. Ma ona 69 m długości, 44 m szerokości i 19 m wysokości oraz strzelistą wieżę, liczącą 69 m wysokości
Pomnik św. Jana Nepomucena
Robiąca wielkie wrażenie figura Św. Jana Nepomucena, wykonana w piaskowcu w 1732 r. Autorem rzeźby jest Christophorus Tausch, jezuicki malarz, rzeźbiarz i architekt doby baroku. Jest to jedno z najbardziej monumentalnych przedstawień tego świętego na terenie ziem polskich.
Wrocławskie krasnale
Nieoczekiwanie od 2005 r. pojawiają się na Starym Mieście małe skrzaty (za dnia są to pomniki, ale w nocy podobno harcują po mieście!). Wejście do krasnoludkowych podziemi znajduje się przy Muzeum Krasnoludków przy ul. Odrzańskiej nieopodal Rynku.
dodał: dorbo
Wytwórnia Filmów Fabularnych
Wytwórnia Filmów Fabularnych we Wrocławiu odegrała niebagatelną rolę w rozwoju sztuki filmowej w Polsce.
dodał: romszklarz
Nadodrze

dodał: filipeklg
Sępólno
Osiedle Sępólno, znajdujące się we wschodniej części Wrocławia, zostało zaprojektowane przez architektów Paula Heima, Hermanna Wahlicha, Alberta Kemptera i zrealizowane w latach 1919-1935. Osiedle, zaprojektowane zgodnie z ideą "miasta-ogrodu", widziane z lotu ptaka przypomina swym kształtem wielkiego orła.
dodał: velya
Kościół Ewangelicko - Augsburski im. Gustawa Adolfa
Ten ceglany, modernistyczny kościół zbudowany został w samym centrum Sępólna w latach 1932-33. Po 1945 r. budynek został przekształcony w kino Światowid oraz dom kultury (m.in. zamurowano okna). W 1996 r. ponownie wrócił we władanie Kościoła Ewangelicko - Augsburskiego w RP, a po renowacji, która zakończyła się w 1999 r. oddany został do użytku w swej pierwotnej funkcji.
dodał: velya
Most Tumski
Ciekawy most łączący Ostrów Tumski z Wyspą Piasek. Wiele wrocławskich małżeństw, związało się z nim na stałe.
dodał: olinmaker
Kamieniczki
Stare kamieniczki na zapleczu wrocławskich Jatek zostały odnowione wg projektu Józefa Cempy, uzyskując wręcz "cukierkowy" wygląd.
dodał: Calenja
Fontanna
Pięknie zagospodarowany skwer obok kościoła Św. Magdaleny.
dodał: rysio13
Mostek Czarownic
Mostek Czarownic (Mostek Pokutnic) – popularna nazwa łącznika w formie mostu łączącego na wysokości ostatniej kondygnacji obie wieże kościoła św. Marii Magdaleny we Wrocławiu. Istnienie tego łącznika wzmiankowane jest po raz pierwszy w 1459, krótko po ukończeniu budowy obu wież. Nazwa pochodzi od jednej z legend, według której po zmroku na mostku miały się pojawiać pokutujące dusze zmarłych w mieście podróżnych, a w innej, pedagogicznej wersji, dusze próżnych dziewcząt, które spędziły życie na zabawach i kokietowaniu adoratorów zamiast na wychowaniu dzieci i prowadzeniu domu. Zdesperowane matki lekkomyślnych córek przyprowadzały je w nocy pod wieże kościoła. Wrocławianie byli przekonani, że po ujrzeniu wijących się sylwetek pokutujących, dziewczętom łatwiej będzie się pogodzić z szarzyzną codziennego życia. /wikipedia/
dodał: rysio13
Panorama
Z Mostku Czarownic rozpościerają się panoramy Wrocławia.
dodał: rysio13
Fontanna
Nowoczesna fontanna na płycie rynku.
dodał: rysio13
Pomnik "Anonimowi przechodnie"
Pomnik, a w zasadzie instalacja składająca się z 14 odlanych z brązu figur umieszczonych po obu stronach ruchliwego skrzyżowania. Przedstawiają one grupę zwykłych przechodniów: matkę z dzieckiem, studentkę, żołnierza, kobietę z torbą zakupów, itp. "znikających" pod powierzchnią chodnika. Rzeźby autorstwa Jerzego Kaliny ustawiono w nocy 13 grudnia 2005 roku dla upamiętnienia anonimowych ofiar stanu wojennego w 24 rocznicę jego wprowadzenia.
dodał: Calenja
Wrocławska fontanna
Wrocławska fontanna przy Hali Stulecie to jedna z najpiękniejszych atrakcji Wrocławia, szczególnie w godzinach wieczornych i pokazach specjalnych, które z reguły wprowadzają w świat magii w weekendy.
dodał: kysio7
Jacks City
Jack's City to miasteczko westernowe zarządzane i prowadzone przez Stowarzyszenie Przyjaznego Upowszechniania Kultur (SPUK) wspólnie z Urzędem Miasta Wrocławia na terenie administrowanym przez Wrocławski Tor Wyścigów Konnych Partynice. Jack's City poza typowym dla tego typu obiektów rozrywkowym charakterem, chce spełniać funkcje edukacyjne, organizować zawody oraz szkolić miłośników jazdy konnej w stylu western.
dodał: kysio7
Aula Leopoldyńska
Aula Leopoldyńska odziedziczyła swoją nazwę po austriackim cesarzu Leopoldzie I, który ufundował Uniwersytet Wrocławski w 1702 roku. Sama Aula powstała trzydzieści lat później wraz z pierwszym gmachem uniwersytetu, i do dziś zachwyca barokowym bogactwem. Tak jak wymarzył sobie to jej projektant, Krzysztof Lausch, architektura, malarstwo i rzeźba tworzą tutaj jedną całość – a ze względu na wspaniałą akustykę do powyższych trzech sztuk koniecznie trzeba dodać muzykę. W Auli regularnie odbywają się koncerty muzyki klasycznej, a raz w roku także rozdanie dyplomów świeżo upieczonym magistrom.
dodał: rysio13
Sala Muzyczna
Sala Muzyczna - Oratorium Marianum - Uniwersytetu Wrocławskiego jest jedną z najbardziej reprezentacyjnych pomieszczeń uczelni. Charakteryzują ją bogate zdobione rzeźby i malowidła. Odbywają się tu ważne wydarzenia uczelni, np. kameralne koncerty. Sala posiada doskonałą akustykę. Występowało w niej wielu artystów światowej sławy.
dodał: rysio13
Pociąg do nieba
Rzeźba miejska autorstwa Andrzeja Jarodzkiego odsłonięta w październiku 2010r. Pociąg pędzący ku niebu.
dodał: Tomazo01
Sky Tower
Nowoczesny, luksusowy budynek Wrocławia, pierwszy drapacz chmur, powstaje by zachwycać. Na 50. piętrze, na wysokości ok. 200 metrów, usytuowany będzie punkt widokowy, z którego każdy będzie mógł podziwiać panoramę miasta i niezwykłe widoki. Galeria będzie nowoczesnym, dwukondygnacyjnym kompleksem o powierzchni 25 000 metrów kwadratowych.
dodał: Tomazo01
Stadion Miejski
Nowy wrocławski stadion miejski z półprzeźroczystej siatki jest już gotowy na Euro 2012. Obywają się na nim mecze i imprezy kulturalno – sportowe. Obiekt ma wysokość 39,33 m. co daje nam 6 kondygnacji. Do jego wnętrza dostaniemy się jedną z 18 klatek schodowych. Stadion mieści 42771 miejsc siedzących pod dachem , 204 miejsca dla niepełnosprawnych oraz 30 lóż biznesowo-vipowskich. Na zmotoryzowanych czeka 4466 miejsc parkingowych. Do stadionu bez problemu dostaniemy się z miasta, jak i z innych zakątków dojeżdżając obwodnicą autostradową. Architektonicznie – mnie się obiekt nie podoba – ale oceńcie sami...
dodał: Tomazo01
Jaz Opatowice
Jaz Opatowice zlokalizowany jest na Górnej Odrze Wrocławskiej. Wybudowano go w 1985 roku w ramach Stopnia Wodnego Opatowice w Bartoszowicko-Opatowickim Węźle Wodnym. Prawy brzeg to obszar osiedla Bartoszowice, a lewy brzeg to Wyspa Opatowicka. Jaz reguluje stany wody górnej dla Śluzy Opatowice oraz Śluzy Bartoszowice oraz stan wody dolnej dla Śluzy Janowice. Ma trzy przęsła z zamknięciami sektorowymi, wykonanymi z żelbetu. W korpusie jazu, pod poziomem wody, znajduje się galeria potrzebna, aby go obsłużyć. Jaz posiada system odmrażania, wentylacyjny, odwadniania i płukania. Sterownia jazu znajduje się w budynku, który do niego przynależy. Jaz jest wyposażony także w przepławkę dla ryb. Długość jazu wynosi 103,78 m, łączne światło dla przepływu wody wynosi 96 m (po 32 m na każde z przęseł), spad wynosi 2 m (przy normalnym piętrzeniu 2,46 m), jaz ma możliwość przeprowadzenia przepływu o wielkości 580 m3 na sekundę. Do jazu przynależy także most – droga dla pieszych i rowerzystów na Wyspę Opatowicką. Stary jaz Opatowice znajduje się 80 m na wschód od obecnego jazu, jest zatopiony, a widoczny jest jedynie jeden zarośnięty filar. Jaz wybudowano w 1916 roku, był jazem kozłowo-iglicowym – kozły podnoszone za pomocą ruchomej wciągarki liniowej. Obecnie wciągarka jest pomnikiem techniki, można ją podziwiać za bramą bartoszowickiego oddziału IMGW.
dodał: Tomazo01
Zamek Leśnicki
W XIII wieku Henryk Brodaty wraz ze swą małżonką Jadwigą miał tutaj swoją siedzibę - gród położony na podmokłym terenie nad Bystrzycą. Po 1290 roku gród przejęli wrocławscy mieszczanie, a w 1335 r. dobra leśnickie przeszły do Korony Czeskiej. W pierwszej połowie XV wieku prawdopodobnie na miejscu tego właśnie grodu powstał zamek murowany. W latach 1520 i 1550 podczas rozbudowy został przekształcony w rezydencję w stylu renesansowym. Ufortyfikowany murem z bastejami na początku XVII wieku. Na rezydencję przebudowany został ponownie w pierwszej połowie XVIII wieku, tym razem w stylu barokowym. Projekt tej przebudowy wykonał Krzysztof Hackner. Ślady pierwotnego gotyckiego założenia zachowały się jednak w murach pałacu. Obecnie mieści się tutaj dom kultury. Wokół zamku istnieje piękny park, którego początki sięgają okresu renesansu. Jest to jeden z piękniejszych parków Wrocławia, do tego dość mało znany, a jest oazą spokoju i harmonii. Łatwo znaleźć tu odludną ławkę, z której można kontemplować przyrodę i podziwiać architekturę leśnickiego zamku.
dodał: Tomazo01
Stadion Oporowska
Stadion piłkarski we Wrocławiu przy ulicy Oporowskiej zlokalizowany jest w południowo-zachodniej części Wrocławia. Spotkania na nim rozgrywają drużyny WKS Śląsk Wrocław oraz Młodej Ekstraklasy. W latach trzydziestych XX wieku na terenie gospody i ogródków działkowych. wybudowano boisko z bieżnią lekkoatletyczną. W latach 90 stadion i budynek klubowy były gruntownie modernizowane. Stadion posiada obecnie 4 trybuny o ogólnej pojemności 8346 osób. Dodatkowo w budynku klubowym mieszczą się tzw. Loże Super VIP, z których można oglądać wydarzenia na boisku. Ponad lożami znajduje się taras. Posiada podgrzewana murawę. Obecnie stadion spełnia wymogi III kategorii UEFA oraz polskiej ekstraklasy piłkarskiej. Wcześniej był to główny stadion pierwszej drużyny Śląska Wrocław, która przeniosła się na nowy Stadion Miejski, z którego 7 kwietnia 2012 powrócili na Oporowską. Stadion przy Oporowskiej jest oficjalnym obiektem treningowym podczas EURO 2012 dla reprezentacji Czech, która rozgrywa wszystkie swoje mecze grupowe we Wrocławiu. Do stadionu bez problemu dojedziemy komunikacją miejską.
dodał: Tomazo01
Kościół św. Jadwigi
Kościół św. Jadwigi Śląskiej jest główną świątynią parafialną i jednocześnie najstarszym - najcenniejszym obiektem sakralnym w Leśnicy. Najstarsze zachowane dane o kościele pochodzą z roku 1248. Usytuowany jest na wzniesieniu, co sugeruje jego obronne niegdyś położenie. Od strony południowej kościół otoczony jest starym, średniowiecznym murem z charakterystycznymi kamiennymi przyporami. Znajduje się w nim stara brama będąca przykładem dawnej kowalskiej roboty. Niegdyś dookoła kościoła istniał cmentarz, dziś pozostał jedynie po północnej stronie. Od strony południowej, wśród starych drzew, znajduje się miejsce letnich nabożeństw i wybudowana w 1953 roku kamienna grota z figurką Matki Bożej z Lourdes. Kościół jest budowlą jednonawową powstałą na planie prostokąta, korpus nawy otoczony jest przyporami. Dach dwuspadowy pokryty jest karpiówką. Interesującym fragmentem budowli sakralnej jest wieża postawiona na miejscu dawnej drewnianej dzwonnicy. Zbudowano ją w latach 1785-86. Jest masywną, kilkukondygnacyjną budowlą wzniesioną na planie kwadratu. Przy jej budowie użyto polnych kamieni i cegieł z rudy darniowej. Korpus nawy przykryty jest stropem. Nad prezbiterium umieszczono sklepienie kolebkowe z lunetami (XVIII w.). Na stropie i sklepieniu znajdują się plafony, a na łukach i krańcach lunet sztukaterie. Podłogę wyłożono granitową płytą. Chór organowy znajduje się w zachodniej stronie nawy, podparty został czterema korynckimi kolumnami, na jego balustradzie umieszczono obrazy przedstawiające sceny z życia patronki świątyni. Okna obecnie wyposażone są we współczesne witraże. Freski na stropie kościoła są autorstwa Feliksa Antoni Scheffler, jednego z najwybitniejszych śląskich malarzy barokowych. Przedstawiają pięć tajemnic Radosnych Różańca św.
dodał: Tomazo01
Pałac w Pawłowicach
Pawłowice, dawniej wieś, a obecnie dzielnica Wrocławia przyłączona do miasta w 1970 roku. Atrakcją jest neorenesansowy pałac wybudowany w 1891 roku przez Heinricha Koma – wrocławskiego wydawcę i kolekcjonera sztuki. Główny budynek ozdobiony jest herbami Heinricha von Korna i jego żony Heleny von Moriz-Eichborn. Rezydencję tworzą trzy jednolite stylowo budynki – trójskrzydłowy pałac na planie prostokąta z fasadą zaakcentowaną ryzalitem środkowym, kawaliera stanowiąca prawe (południowe) skrzydło pałacu oraz łącznik akcentowany pośrodku basztą. Elewacje i dachy noszą cechy charakterystyczne dla neorenesansu francuskiego. Obecnie zespół parkowo – pałacowy należy do Uniwersytetu Przyrodniczego. W pałacu mieszą się sale konferencyjne, pokoje gościnne i restauracja. Do pałacu przylega park w stylu angielskim ze ścieżkami dydaktycznymi. W parku, nad malowniczo położonym stawem, po którym przed wojną pływały gondole, znajduje się monopter z początku XX wieku - okrągła, klasyczna budowla, której dach wsparty jest na pojedynczej kolistej kolumnadzie. Obiekt wpisano w 1996 roku do rejestru zabytków.
dodał: Tomazo01
Fontanna Walki i Zwycięstwa
Fontannę wyrzeźbił w roku 1905 Ernst Segera według projektu architekta Bernarda Sehringa. Po bokach stoją alegorie Walki i Zwycięstwa. Jedna przedstawia mężczyznę walczącego z lwem, a po drugiej stronie z lwem już poskromionym.
dodał: Tomazo01
Wieża ciśnień
Wieżą ciśnień góruje ponad 62 m nad al. Wiśniową we Wrocławiu rozdzielając ją na dwa pasy. Budowla powstała w latach 1903-1904, zaprojektowana przez Karla Klimma. W 1945 roku, podczas oblężenia miasta spełniała funkcję punktu obserwacyjnego. Elewacja wieży położona jest czerwoną cegłą klinkierową. Prezentuje późny styl eklektyzmu z elementami secesji w rzeźbie i ornamentyce. Dziewięć ośmiobocznych filarów podtrzymywało dawniej zbiornik wody przykryty dachem namiotowym zakończony hełmem. Boczna wieżyczka jest wpisana do rejestru zabytków. Obecnie w wieży mieści się restauracja. Nie jest udostępniona do zwiedzania.
dodał: Tomazo01
Taras widokowy Sky Tower
Punkt widokowy na najwyższym budynku Wrocławia mieści się na 49 piętrze Sky Tower'a. Wejście od ul. Gwieździstej. Rezerwacji i kumpla biletów można dokonać w punkcie informacji w galerii. Z punktu widokowego podziwiamy panoramę Wrocławia.
dodał: Tomazo01
Afrykarium
Afrykarium to unikatowy na skalę światową kompleks przedstawiający różne ekosystemy związane ze środowiskiem wodnym Czarnego Kontynentu. W 19 akwariach i basenach o pojemności niemal 15 000 000 l wody prezentowane są zwierzęta zamieszkujące plaże i rafę koralową Morza Czerwonego, rzekę Nil, krainę Wielkich Rowów Afrykańskich, głębię Kanału Mozambickiego, plaże Wybrzeża Szkieletów (Namibia) i Dżunglę dorzecza Kongo.
dodał: kysio7
poprzedni rozdział
Historia
następny rozdział
Informacje praktyczne
Ciekawe publikacje:
Ladowanie...
Regulamin i polityka prywatności | Kontakt | Dla prasy
Portal tworzony przez Was i Wydawnictwo Bezdroża

Created by Amistad Group