Góry Stołowe

Zachodnia część ziemi kłodzkiej to unikatowy krajobrazowo region, jeden z nielicznych tego typu w Europie. Tworzą go trzy miąższe płyty piaskowca, powstałego z piasku osadzonego na dnie morza kredowego (105-67 mln lat temu). Charakterystyczne są tu pionowe, sięgające 100 m wysokości, ściany rozdzielające poszczególne ławice. Rozcięcia w nich utworzyły malownicze skałki i urwiska, a procesy niszczące na środkowym stopniu całe ich zgrupowania, w tym najbardziej znane Skalne Grzyby. Z górnej płyty pozostały tylko izolowane bastiony (800-919 m), w których utworzyły się fantastyczne labirynty Szczelińca Wielkiego i Błędnych Skał (rezerwaty), mające też odpowiedniki po czeskiej stronie. Pasmo „kończy się" w polskiej części Mieroszowskimi Ścianami. Niemal całą polską część chroni Park Narodowy Gór Stołowych.

Ochrona Gór Stołowych

Unikatowość rzeźby tego pasma oraz ciekawa roślinność, w tym w rezerwacie Wielkie Torfowisko Batorowskie, legło u podstaw powołania w 1993 r. Parku Narodowego Gór Stołowych o powierzchni 6340 ha z dyrekcją w Kudowie-Zdroju (ul. Słoneczna 31, tel. 074 8661436). Jest on w 89% zalesiony, przeważają sztuczne świerczyny, ale liczne są też przestoje buka i drzewostanów mieszanych. Już od końca XVIII w. niektóre miejsca cieszyły się zainteresowaniem turystów, jak ruiny zamku Homole, wodospad Pośny (od dłuższego czasu suchy) i przede wszystkim Szczeliniec Wielki (919 m - najwyższy szczyt Gór Stołowych).