Rozdział nadrzędny: Wambierzyce

Warto zobaczyć

Najważniejszym obiektem - nie tylko ze względów religijnych - jest

 kościół Nawiedzenia NMP, do którego wiodą 33 stopnie (33 lata miał Chrystus, umierając) z centralnego placyku. Fronton o cechach późnorenesansowych powstał w czasie przebudowy świątyni w latach 1695-1711 pod kierunkiem Domenica Rossiego. Wskutek błędów budowlanych trzeba było znaczną jej część rozebrać, obniżając wieże i zachowując fronton, a wznosząc nową nawę wykazującą wpływy czeskiej odmiany wiedeńskiego baroku (1715-24). Wnętrze założone jest na planie dwóch przecinających się elips i otoczone krużgankiem z kaplicami. Wyposażenie utrzymane jest w stylu bardzo bogatego, wręcz przesadnego baroku, co widoczne jest szczególnie w ołtarzach. Wyróżnia się rozbudowana ambona symbolizująca hymn adoracyjny Magnificat, dzieło Karla Flackera (1720-30). Nad wejściami umieszczono duże obrazy świętych pędzla Johanna Franza Hoffmanna i Franza Fückera, uczniów Michała Willmanna. Na sklepieniu zobaczymy duży fresk ze sceną Nawiedzenia - dzieło J. Bonory, przemalowany po 1945 r. przez Antona Borna. W ołtarzu głównym na centralnym miejscu, na podstawie lipowej (rzekomo pniu tego drzewa, przy którym w XII w. miał zdarzyć się cud odzyskania wzroku), stoi figurka MB Wambierzyckiej - być może powstała ona ok. 1380 r., o ile nie jest to ludowa replika z późniejszego okresu, powtarzająca gotyckie ujęcie. Jan Paweł II ukoronował ją w 1980 r. i obecnie nosi ona tytuł Wambierzyckiej Królowej Rodzin. W krużganku znajdują się kamienne elementy: ołtarz, chrzcielnica i lichtarz (raczej słup graniczny lub pręgierz), ponoć z pierwszego kościoła, obrazy i obrazki wotywne - szczególnie interesujące, bo malowane przez domorosłych artystów, dzięki czemu dają wyobrażenie o ówczesnych strojach i domostwach.

Za kościołem stoi współczesny ołtarz polowy, a przy frontonie zaczyna się  Droga Kalwaryjska (ok. 1 godz. 30 min). Znaczna część stacji - w formie domkowych kaplic - zawiera plastyczne pełnofigurowe sceny. Przy końcu ulicy Ciemnej zwraca uwagę stacja 57, na której bocznej ścianie zobaczymy bardzo rzadkie przedstawienie kobiety na krzyżu - to tzw. 

 św. Wilgefortis - wyjaśniane najrozmaitszymi legendami. W istocie związane jest ono z wizerunkami Chrystusa w początkach chrześcijaństwa jako ukrzyżowanego w szacie (nagość uchodziła za szczególną zniewagę), które lud później zaczął przyjmować za podobizny kobiet.

Innymi atrakcjami wsi, o miejskim wręcz wyglądzie, są  ruchoma szopka, wykonana w 1882 r. przez miejscowego ślusarza Ludwiga Wittiga z 800 figurek lipowych - 500 z nich jest poruszanych mechanizmami zegarowymi (ul. Objazdowa 6; czynne: V-IX 9.30-16.30, X-IV 10.00-16.00; bilety: dorośli 4 zł, dzieci od lat 4 - 2 zł), oraz tzw.

 skansen i minizoo w głębi ulicy Podlesie (za parkingiem), przy którym znajduje się barek i sklepik z pamiątkami (ul. Wiejska 52; czynne: 8.00-18.00; bilety dorośli 4 zł, dzieci 2 zł).