bezdroza_logo
152762
obiektów,
zdjęć, relacji
i tras
Wyszukiwanie zaawansowane
dodaj obiekt dodaj zdjecie dodaj relacje
Kotlina Kłodzka
Galeria Na komórkę Na GPS Dodaj komentarz
Rozdział nadrzędny: Ziemia kłodzka

Kłodzko

Powszechnie przyjmuje się, że najstarsza wzmianka o tym nadnyskim mieście - wówczas grodzie - pochodzi z 981 r., z kroniki czeskiego dziejopisa Kosmasa. Wiadomo jednak, że nie był on chronologicznie zbyt precyzyjny. Nazwę grodu wywodzi się od kłód, z których miał być zbudowany, a z formy zapisu: Kladsko, Cladzco itp. wnioskuje się, że jego wczesnośredniowieczni mieszkańcy należeli do czeskiego odłamu grupy zachodniosłowiańskiej.

Pod koniec X w. Kłodzko wraz z regionem stanowiło własność Sławnikowiców. Pochodzący z tego rodu bp Wojciech (późniejszy święty) i jego brat Radzim mieli się tu zatrzymać w 995 r. w drodze na misję na ziemiach Prusów. Strategiczne położenie przyczyniło się do wielokrotnego zniszczenia grodu w czasie walk między kształtującymi się państwami Piastów i Przemyślidów. Ostatecznie w 1137 r. układ między Bolesławem Krzywoustym a Sobiesławem ustanowił granicę państw między Kłodzkiem a Bardem. W 2. poł. XII w. do Kłodzka przybyli niemieccy osadnicy na tyle liczni, iż utworzyli własne osiedle, wspomagane gospodarczo przez sprowadzonych tu joannitów, po których pojawili się franciszkanie (ok. 1248).

Pod koniec XIII i na początku XIV w. cała ziemia kłodzka stanowiła lenno śląskich Piastów: Henryka IV Probusa (1278-90), Henryka VI i Bolka II Ziębickiego. Zapewne od Henryka IV Probusa miejscowość otrzymała pierwsze prawa miejskie, dopełnione przez trzeciego z wymienionych książąt w 1337 r. Na regularnym planie u stóp zamku zaczęło kształtować się średniowieczne miasto wraz z okazałymi budowlami: ratuszem, farą i klasztorem Augustianów. Wzmocnione mury obroniły gród przed husytami w 1428 r., nie mogły jednak zapobiec częstym pożarom i wylewom Nysy Kłodzkiej. Mimo to Kłodzko rozwijało się, a po 1526 r. proces ten uległ przyspieszeniu. Znalazło to odzwierciedlenie w nowych inwestycjach budowlanych i modernizacji istniejącej zabudowy. Z czasem Kłodzko stanęło na czele podobnych miast po północnej stronie Sudetów. Kres temu przyniosła wyniszczająca wojna trzydziestoletnia (1618-48).

Po przejęciu Kłodzka przez Prusaków doszło do wyburzenia wielu domów i zakładów w celu zwiększenia obronności na nowo kształtowanej warowni i samej miejscowości. Przed zajęciem miasta w 1807 r. przez wojska napoleońskie uchroniło je zawarcie ugody w Tylży. Natomiast rozbrojenie obiektu w 1877 r. pozwoliło Kłodzku rozwijać się przestrzennie. Coraz większy wpływ na kształt miasta zaczęła też wywierać turystyka, zwłaszcza że od 1874 r. podróżni mogli korzystać z kolei doprowadzonej z Wrocławia. Bardzo duże znaczenie miało powstanie Kłodzkiego Towarzystwa Górskiego (GGV) w 1881 r., które przyczyniło się do turystycznego zagospodarowania ziemi kłodzkiej i propagowania odpoczynku w tych okolicach. W okresie międzywojennym wzniesiono tu wiele budowli publicznych, miejscowość była coraz popularniejsza.

W 1945 r. miasto bez walk zostało zajęte przez Armię Czerwoną, ale aż do 1948 r. większość nowych, polskich mieszkańców żyła w niepewności co do państwowej przynależności regionu, do którego pretensje zgłaszała Czechosłowacja. Dopiero pod koniec lat 50. przystąpiono do usuwania zaniedbań, a przede wszystkim do ratowania zabudowy centrum, grożącej zawaleniem wskutek zatopienia przez wycofujących się Niemców podziemnych korytarzy. Wyburzono północną pierzeję rynku, która dopiero po wielu latach została wypełniona przez stylizowane kamienice. W latach 70. powstały nowe osiedla, wśród których niekorzystnie wyróżnia się na tle okolicznych gór socjalistyczne blokowisko, a także obwodnica na jednym z najdłuższych w Polsce wiaduktów. Dynamika przemian uległa przyspieszeniu od połowy lat 90., do czego przyczyniło się m.in. utworzenie w 1997 r. podstrefy Wałbrzyskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej oraz powstanie w 2001 r. Wydziału Turystyki Wyższej Szkoły Zarządzania „Edukacja" we Wrocławiu. Miasto z 28,4 tys. mieszkańców rozwija się dynamicznie zarówno gospodarczo, jak i kulturalnie.


Po regionie oprowadza: Krzysztof R. Mazurski

Obiekty dodane przez użytkowników:
Starówka
Kłodzka Starówka otoczona jest dookoła zabytkowymi kamieniczkami, a charakterystycznym i najbardziej rozpoznawalnym obiektem miasta jest Ratusz. W pobliżu ratusza stoi wotywna figura Najświętszej Marii Panny z 1680 roku, która została wzniesiona dla upamiętnienia pożaru, który nawiedził miasto w 1676 roku oraz dżumy z 1680 roku. W miejscu, gdzie obecnie znajduje się Bank Spółdzielczy, była kiedyś tawerna. Miejsce to jest o tyle ważne, że miało ono duże znaczenie dla rozwoju miejscowego piwowarstwa. Kłodzki rynek otaczają zabytkowe kamieniczki będące niegdyś domami kłodzkich rzemieślników, kupców czy szlachty. Jedna z kłodzkich legend głosi, że pewna pani pomogła wojskom Napoleona w oblężeniu miasta zatruwając wodę w Studni Piekarskiej na Twierdzy. Chodzi o Charlotta Ursinus, która była właścicielką domu nr 36, w którym obecnie znajduje się sklep zielarski. Na kłodzkiej starówce znajduje się wiele kamienic z efektownymi fasadami lub ciekawymi godłami. Płaskorzeźby przedstawiające zwierzęta zdobią między innymi kamienice przy pl. Chrobrego nr 9, gdzie umieszczony został spacerujący niedźwiedź, na ul. Matejki jako element dekoracyjny użyty został rak. Budynek na ul. Grottgera ozdobiony został rzeźbą wilka, a kamienica nr 14 przy ul. Braci Gierymskich otrzymała charakterystycznego lwa. Nadto wiele kłodzkich kamienic wyposażonych zostało w ciekawe, zabytkowe portale, posągi, medale z inicjałami królewskimi.
dodał: wojtaas
Krajobraz Kłodzka

dodał: wojtaas
poprzedni rozdział
Ziemia kłodzka
następny rozdział
Warto zobaczyć
Ciekawe publikacje:
Ladowanie...
Regulamin i polityka prywatności | Kontakt | Dla prasy
Portal tworzony przez Was i Wydawnictwo Bezdroża

Created by Amistad Group