bezdroza_logo
152762
obiektów,
zdjęć, relacji
i tras
Wyszukiwanie zaawansowane
dodaj obiekt dodaj zdjecie dodaj relacje
Jura południowa
Galeria Na komórkę Na GPS Dodaj komentarz
Rozdział nadrzędny: Ojców

Warto zobaczyć

 Zamek w Ojcowie wzniesiono za panowania Kazimierza Wielkiego. Podczas potopu Szwedzi zniszczyli i ograbili warownię. Została jednak odbudowana. W 1826 r. zamek opuszczono i zaczął popadać w ruinę, a w trzy lata później rząd rosyjski sprzedał go nowemu właścicielowi, który kazał rozebrać mury, pozostawiając jedynie wieżę i bramę wjazdową. Kilkakrotnie podejmowano próby odbudowy zamku, żadna nie przyniosła jednak efektu. Dzisiaj po warowni pozostała tylko malownicza ruina. Zachowały się resztki murów obronnych i budynków mieszkalnych, budynek bramy wjazdowej, ośmioboczna wieża oraz kuta w skale studnia, głęboka na 20 m (zamek w Ojcowie, 14 IV–30 X 10.00–16.45, bilet normalny 2,5 zł, ulgowy 1,50 zł).

W pobliżu zamku w Ojcowie znajduje się park zamkowy założony w 1885 r. Zajmuje powierzchnię 11 ha. Kiedy w Ojcowie istniało uzdrowisko. W parku wyznaczono ścieżki spacerowe, zbudowano muszlę koncertową, wybudowano

 hotel Pod Kazimierzem.  Muzeum Ojcowskiego Parku Narodowego im. Władysława Szafera gromadzi eksponaty przyrodnicze, archeologiczne i historyczne z terenu parku. Poza stałą ekspozycją prezentuje wystawy czasowe. W budynku wcześniej znajdował się hotel Pod Łokietkiem.

Idąc dalej wzdłuż Doliny Prądnika, można dotrzeć do skały  Jonaszówka. Nazywana jest również Grubym Jankiem i wraz ze skałkami Plażówki tworzy bramę Doliny Sąspówki. Ma 20 m wysokości, na górę prowadzą skalne schodki z poręczą. Na szczycie można spocząć na ławeczkach i podziwiać widok południowej części Doliny Prądnika oraz Ojców wraz z ruinami zamku. Rośnie tu rzadka roślina kserotermiczna, ostnica Jana.

Dolina Sąspowska to druga co do wielkości dolina Ojcowskiego Parku Narodowego. Jej zbocza porastają lasy, wśród których znajdziemy skałki z ciekawymi jaskiniami. Dolina jest znacznie rzadziej niż sąsiednie odwiedzana przez turystów, co nie oznacza, że nie zasługuje na uwagę. Idąc szlakiem w górę, z lewej strony widzimy dochodzący do niej wąwóz Jamki. Znajduje się w nim wiele jaskiń (Zbójecka, Złodziejska, Krakowska, Biała, Pustelnia). To jednak teren ściśle chroniony i obowiązuje całkowity zakaz wykraczania poza wyznaczony szlak. W innym wąwozie dochodzącym do Doliny Sąspówki – wąwozie Koziarnia, w jaskini o tej samej nazwie mieści się Obserwatorium Sejsmologiczne Państwowej Akademii Nauk. Źródło Sąspówki wypływa przy kościele w miejscowości Sąspów, leżącej poza granicą Ojcowskiego Parku Narodowego.

Spod skały Jonaszówka wiedzie czarny szlak, który doprowadza do

 Groty Łokietka. Grota Łokietka jest również nazywana Królewską. To najciekawsza i najpiękniejsza ze znanych jaskiń Ojcowskiego Parku Narodowego. Jej długość wynosi 320 m. Tworzą ją dwie komory oraz kilka korytarzy. Ma elektryczne oświetlenie, a zwiedzać ją można tylko z przewodnikiem.

Według legendy ukrywał się tu przez sześć tygodni król polski Władysław Łokietek przed pościgiem króla czeskiego Wacława II. Życie uratował mu rzekomo pająk, który zasnuł pajęczyną otwór wejściowy, myląc w ten sposób pościg. Do wnętrza prowadzi szczelina o długości 20 m – z pewnością był to kiedyś fragment korytarza, którego strop się zawalił. Wewnątrz po drewnianych schodkach schodzimy do obszernego korytarza głównego, którym dochodzimy do Sali Rycerskiej. Następnie innymi schodkami wspinamy się do niewielkiej komory o nazwie Kuchnia. Znajduje się ona blisko powierzchni, o czym świadczą widoczne na stropie korzenie drzew. Kolejne schodki prowadzą do największej sali – Sypialni. Ma ona wymiary 20 × 30 m. Na dnie znajdują się głazy, które odpadły od stropu. Na uwagę zasługują olbrzymi słup naciekowy zwany Orłem oraz Łoże Łokietka. Według legendy, właśnie na nim spał król podczas pobytu w jaskini. Z Sypialni wracamy do Sali Rycerskiej specjalnie wykutym dla usprawnienia ruchu turystycznego korytarzem. Stąd korytarzem głównym wychodzimy na powierzchnię. Jaskinia nie ma szczególnie bogatej szaty naciekowej, a najciekawsze fragmenty znajdują się w niedostępnych dla zwiedzających partiach (Grota Łokietka, tel. do kasy: 012 4190801; 14 IV–30 IV 9.00–15.30, 1 V–31 VIII 9.00–18.30, 1 IX–30 IX 9.00–17.30, 1 X–28 X 9.00–16.30; bilet normalny 7 zł, ulgowy 4,5 zł).

Z Groty Łokietka można powędrować szlakiem niebieskim wzdłuż wąwozu Ciasne Skałki. Na dole wychodzimy do Doliny Prądnika charakterystyczną dla dolin jurajskich bramą skalną, zwaną

 Bramą Krakowską. Według tradycji tędy wiódł szlak handlowy ze Śląska do Krakowa i stąd nazwa. Bramę tworzą dwie ogromne wapienne bryły o wysokości dochodzącej do 15 m. W pobliżu wypływa Źródełko Miłości. Pierwotnie biło przy lewym filarze bramy, jednak przy okazji budowy drogi przez Dolinę Prądnika wodę rurami przeprowadzono do miejsca jej wtórnego wypływu. Woda ze Źródełka Miłości wpada do małego zbiornika, którego dno wykute w skale ma kształt serca.

Naprzeciw bramy wznosi się Góra Koronna. Charakterystycznym elementem masywu jest

 skała Rękawica, która wyglądem przypomina dłoń. Z miejscem tym wiążę się legenda o skalnej dłoni. W czasach, kiedy Tatarzy nękali ziemie polskie, jedna z hord zapuściła się w Dolinę Prądnika, by łupić, mordować i brać w jasyr. Biedni ludziska chowali się, gdzie mogli, po lasach i jaskiniach. Wielu ukryło się w Jaskini Ciemnej, bo była największa. Ale Tatarzy nie dali za wygraną, przetrząsając każdy kawałek lasu i zaglądając do każdej jaskini. Wtedy sam Bóg, zmartwiony losem ludu, własną dłonią zakrył wejście do jaskini, ratując przed niechybną śmiercią mieszkańców Doliny Prądnika. W miejscu Bożej ręki pozostała wielka kamienna dłoń nazywana po dziś dzień Rękawicą.

Tuż za nią kryje się otwór wejściowy do Jaskini Ciemnej.

 Jaskinia Ciemna – udostępniona turystom (zwiedzanie odbywa się przy świecach) – jest pozostałością po istniejącym niegdyś znacznie większym systemie podziemnych korytarzy. Jej długość wynosi 230 m. Odkryto tu jedną z najstarszych siedzib człowieka na ziemiach polskich (z ok. 120 r. p.n.e.). Zaraz za otworem wejściowym znajduje się olbrzymia sala. To największa komora spośród wszystkich znanych jaskiń jurajskich (długość do 90 m, szerokość ok. 20 m, wysokość ok. 10 m). Dno pokrywa 8-metrowe namulisko, cała przestrzeń jest więc w rzeczywistości prawie dwukrotnie większa. W środkowej części sali zwisają ze stropu metrowe stalaktyty.

Najstarsza wzmianka o jaskini pochodzi z 1691 r., w 1783 r. sporządzono jej dokładny opis. Dokonał tego miejscowy pleban na zlecenie prymasa Polski. W 1787 r. jaskinię zwiedził król Stanisław August Poniatowski. Na początku XX w. zainstalowano w niej oświetlenie elektryczne, lecz zostało zniszczone w czasie I wojny światowej. W 1924 r. jaskinię uznano za zabytek (Jaskinia Ciemna, poł. IV–koniec X 10.00–17.00, bilet normalny 6 zł, ulgowy 3,5 zł).

Z Jaskini Ciemnej prowadzi zielony szlak na Górę Okopy. Po drodze, przy skale Wapiennik, znajduje się doskonały punkt widokowy. Roztacza się stąd panorama południowej części Doliny Prądnika oraz podkrakowskich wsi. Podobny widok można podziwiać z Góry Okopy. Poniżej punktu widokowego znajduje się, widoczny z daleka, imponującej wielkości otwór wejściowy do Jaskini Okopy Wielkiej Dolnej (6 m szerokości i 15 m wysokości!), która nie jest udostępniona zwiedzającym. Na wzgórzu Okopy znajdował się wczesnośredniowieczny gród obronny. Istniał prawdopodobnie do XIV w. i miał związek z przebywaniem w Dolinie Prądnika Władysława Łokietka.


Po regionie oprowadza: Monika i Artur Kowalczyk

Obiekty dodane przez użytkowników:
Kapliczka

dodał: romszklarz
Dolina Ojcowska
Malownicza dolina w jurze krakowsko częstochowskiej. Idealna dla miłośników przyrody i pieszych wędrówek.
dodał: romszklarz
Źródełko Miłości
Źródło wód podskórnych zbierających się pod wąwozem Ciasne Skałki, niegdyś miało ujście przy Krakowskiej Bramie, ale gdy budowano drogę - przeniesiono je w obecne miejsce (brakujący fragment strumyka płynie teraz pod ziemią w rurze), przy okazji urządzając miejsce piknikowe. Od tamtej pory miejscowi twierdzą, że woda ze źródełka potrafi łączyć pary. Może dlatego w pobliżu zadomowiła się coraz liczniejsza rodzina bobrów?
dodał: endrju_74
Ośrodek Edukacyjno-Dydaktyczny
W grudniu 1991 roku powstał pierwszy w polskich parkach narodowych ośrodek edukacyjny. Dzisiaj działalność edukacyjna jest czymś oczywistym w polskich parkach narodowych i do wyjątków należą te, które nie posiadają zorganizowanych ośrodków lub działów edukacyjnych. Pracują w nich dziesiątki osób posiadających dobre przygotowanie i duże doświadczenie w pracy edukacyjnej.
dodał: rysio13
Kapliczka

dodał: KuKsU
poprzedni rozdział
Ojców
następny rozdział
Informacje praktyczne
Ciekawe publikacje:
Ladowanie...
Regulamin i polityka prywatności | Kontakt | Dla prasy
Portal tworzony przez Was i Wydawnictwo Bezdroża

Created by Amistad Group