HistoriaPierwsze wzmianki o Chochołowie pochodzą z czasów Zygmunta III Wazy, z 1592 r., kiedy to w zamian za udział w wyprawie przeciwko Moskwie król nadał Bartłomiejowi Chochołowskiemu przywilej dziedzicznej funkcji sołtysa w tej wsi. Kolejni chochołowianie zostali odnotowani w annałach jako biorący udział w wojnie ze Szwedami w czasie potopu szwedzkiego, a później w konfederacji barskiej.
Największą sławę przyniosło wsi powstanie chochołowskie, które wybuchło w lutym 1846 r. Było to trwające zaledwie kilka dni zbrojne wystąpienie przeciwko wojskom austriackim w czasie poprzedzającej Wiosnę Ludów rewolucji krakowskiej. Powstanie zorganizowane zostało przez organistę Jana Kantego Andrusikiewicza, poetę Juliana Goslara oraz księży: wikarego z Chochołowa - Józefa Kmietowicza i wikarego z Poronina - Michała Głowackiego.
Wybuch powstania miał być zsynchronizowany z wybuchem ogólnonarodowego ruchu zbrojnego, który jednak został odwołany, na skutek tego, iż władze austriackie wcześniej poznały plany powstańców. Wiadomość o tym nie dotarła jednak do Chochołowa. Górale prowadzący spór o grunty z ziemianinem Kajetanem Borowskim dość łatwo dali się przekonać do buntu przeciwko austriackiej władzy, którą wykorzystywał w sporze Borowski.
Powstanie w Chochołowie wybuchło wieczorem 21 II 1846 r. Zdobyto posterunek celny w Chochołowie, gdzie znaleziono broń. Następnie powstańcy opanowali komorę celną w niedalekiej Suchej Górze, zniszczyli słupy graniczne i porąbali cesarskiego orła. Już 22 lutego powstanie zostało stłumione przy pomocy oddziałów straży z Nowego Targu oraz górali z Czarnego Dunajca. Powstańców osadzono w Spilbergu, Kufsteinie i Wiśniczu. Wkrótce zostali jednak zwolnieni ze względu na Wiosnę Ludów.