Historia

Miasteczko Iwonicz w dolinie potoku Iwonka istniało prawdopodobnie już w XII w. Pierwsze pisemne wzmianki o mieście pochodzą z roku 1427, w 1447 r. miasto lokowano na prawie niemieckim, osadzając tu osadników z Łużyc i Śląska.

Iwonicz był miastem prywatnym; od wieku XVI do XVIII często zmieniał właścicieli i - jak wszystkie pograniczne osady - był pustoszony przez najazdy siedmiogrodzkie, tatarskie, a także pożary i powodzie. Pod koniec XVIII w. miejscowość została kupiona przez rodzinę Załuskich, w której rękach tutejsze posiadłości pozostały aż do 1945 r.

Iwonicz-Zdrój jest jednym z najstarszych uzdrowisk karpackich. Już w XVI w. o leczniczych właściwościach tutejszych źródeł pisał Wojciech Oczko, nadworny medyk Stefana Batorego. Nowoczesne uzdrowisko powstało w Iwoniczu w połowie XIX w. za sprawą ówczesnego właściciela tutejszych dóbr, Karola Załuskiego. Zbudowano wówczas nową obudowę zdrojów i czynne do dziś Łazienki Mineralne oraz rozpropagowano kąpiele borowinowe. Powstało wiele willi i pensjonatów w modnym wówczas stylu szwajcarskim. Do popularyzacji Iwonicza-Zdroju przyczynił się w 2. poł. XIX w. Józef Dietl - zasłużony lekarz i propagator przyrodolecznictwa.

W lipcu 1944 r. Iwonicz-Zdrój został wyzwolony przez oddział AK złożony z 38 okolicznych mieszkańców. Przez kilka tygodni, aż do wkroczenia Armii Czerwonej, była tu tzw. Republika Iwonicka - obszar wolny od kontroli wojsk niemieckich.