Nadmorski Park Krajobrazowy

Nadmorski Park Krajobrazowy został utworzony w 1978 r. jako jeden z pierwszych parków krajobrazowych w Polsce. Ponad połowa jego powierzchni to wody Zatoki Puckiej. Część lądowa parku obejmuje wąski pas wybrzeża morskiego, ciągnący się od Białogóry po Półwysep Helski oraz zachodnie brzegi Zatoki Puckiej od Władysławowa do Mechelinek. W parku występują wszystkie typy wybrzeża charakterystyczne dla południowego Bałtyku: klify, wybrzeża wydmowe, niskie wybrzeża zalewowe. Prawie połowa parku jest porośnięta lasem. Dominującym gatunkiem jest sosna z domieszką brzozy, olchy i dębu. Na przylądku Rozewie znajduje się rezerwat buków. Innym charakterystycznym elementem są torfowiska. Dzięki tak zróżnicowanemu ukształtowaniu podłoża, świat fauny i flory cechują się dużym urozmaiceniem. Spośród drobniejszych roślin wymienić należy mikołajka nadmorskiego, groszek nadmorski, turzycę piaskową, babkę nadmorską oraz rzadsze rośliny takie jak: bażyna czarna, kosaciec syberyjski czy mieczyk dachówkowaty. Równie bogaty jest świat zwierząt, a zwłaszcza ptaków. Występują tu myszołowy, krogulce, bataliony, mewy, rybitwy. Co roku zimę spędzają tu stada łabędzi i dzikich kaczek. Warto wspomnieć także o wyjątkowości Zatoki Puckiej. Występuje w niej bardzo wiele unikatowych gatunków roślin i zwierząt, w tym choćby foki szare i morświny. Poza tym zatoka to akwen osłonięty i płytki. Dzięki tym cechom oraz ograniczonej wymianie wód, łatwo się nagrzewa, co sprawia, że jest doskonałym kąpieliskiem morskim oraz idealnym miejscem do uprawiania sportów wodnych. Teren parku obejmuje kilka miejscowości, które uznaje się powszechnie za „kultowe" miejsca wypoczynku na polskim wybrzeżu.